Uzasadnienie
A. Sp. z o.o. z siedzibą [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] o wymierzeniu Spółce kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
Jednocześnie Spółka wniosła o wstrzymanie przez organ w całości wykonania zaskarżonej decyzji, a na wypadek nieuwzględnienia tego żądania, o wydanie postanowienia wstrzymującego wykonanie tego rozstrzygnięcia przez sąd. W uzasadnieniu Spółka wskazała, że podstawową przesłanką uwzględnienia jej żądania jest wiarygodność podniesionego w skardze zarzutu wadliwości kwestionowanej decyzji. Nadto, wykonanie przedmiotowej decyzji może spowodować utratę przez nią płynności finansowej, a ponadto wyrządzić znaczną i nieodwracalną szkodę. Spółka zwróciła uwagę, że ze względu na fakt dokonywania przez urzędy celne zatrzymania urządzeń oraz wydawania decyzji i tytułów wykonawczych, jej kondycja finansowa została mocno naruszona, powodując stratę. Może to skutkować w dalszej kolejności jej szybką upadłością, a wygranie sporu, jak też późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, nie przywróci pierwotnego stanu rzeczy i nie naprawi szkody.
Zdaniem Spółki, uiszczanie na obecnym etapie postępowania kar pieniężnych, kiedy nie zapadło żadne prawomocne orzeczenie na gruncie kodeksu karnego skarbowego z pewnością pogorszy jej sytuację finansową. Spółka dodała, że wykonanie przedmiotowej decyzji naraża także Skarb Państwa na niepowetowaną i znaczną szkodę w związku z ewentualną koniecznością zwrotu tych kar wraz z odsetkami oraz odszkodowaniem za utracone korzyści.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił uwzględnienia wniosku Spółki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
A. Sp. z o.o. domaga sie wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Zasadniczo ostateczne decyzje administracyjne podlegają wykonaniu, a wstrzymanie takiego wykonania możliwe jest wyjątkowo w sytuacjach określonych w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". W mającym zastosowanie na etapie postępowania sądowego art. 61 § 3 P.p.s.a. ustawodawca wymienił alternatywnie dwie przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniosku skarżącego. Są to mianowicie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konstrukcja powołanej regulacji wskazuje jednoznacznie na to, że to wnioskodawca winien uprawdopodobnić, że sytuacja, w której się znajduje przemawia za udzieleniem mu tymczasowej ochrony.
Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy należy podnieść, że skarżąca Spółka - poza ogólnikowymi stwierdzeniami, że wykonanie decyzji może spowodować utratę przez nią płynności finansowej, a w konsekwencji upadłość - nie przedstawiła jakichkolwiek danych dotyczących jej sytuacji majątkowej oraz ilości postępowań, w których nałożono na nią kary pieniężne, jak w niniejszej sprawie. Tym samym niemożliwa jest de facto ocena, czy rzeczywiście uiszczenie przez Spółkę kwoty 12 000 zł mogłoby spowodować powstanie u niej jednej z okoliczności, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Należy także wskazać, że kwestia prawdopodobieństwa uwzględnienia skargi w związku z zarzucaną wadliwością decyzji nie stanowi ustawowej przesłanki wstrzymania jej wykonania. Za taką nie można też uznać ewentualnej szkody dla Skarbu Państwa wobec tego, że art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi o konsekwencjach wykonania decyzji w stosunku do stron postępowania sądowego.
W związku zatem z faktem, że Spółka przez brak podania informacji niezbędnych do dokonania rzetelnej analizy jej sytuacji majątkowej w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. uniemożliwiła faktycznie taką ocenę, odmówiono uwzględnienia jej żądania. Podstawę orzeczenia stanowi art. 61 § 3, § 5 P.p.s.a.