Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2011r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2011r., nr [...] orzekającą o obowiązku zwrotu przez B. P. kwoty 2 409,46 zł tytułem otrzymanych w okresie od 1.10.2008r. do 30.09.2009r. przez osoby uprawnione – M. P. i N. P. świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z ustawowymi odsetkami, które na dzień wydania decyzji wynoszą 339,65 zł.
Z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodził się B. P. – zastępowany przez radcę prawnego M. W. i skargą z dnia 16 czerwca 2011r. zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.
Następnie z dniu 8 listopada 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynął wniosek B. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, organ I instancji nie przeprowadził wszystkich wnioskowanych przez skarżącego dowodów, w szczególności nie dopuścił dowodu z opinii biegłego na okoliczność wyliczenia wysokości należności. Podniesiono, że wykonanie decyzji poprzez zapłatę narazi skarżącego na znaczny uszczerbek finansowy, tym bardziej, że wysokość dochodzonej należności była w toku postępowania wielokrotnie przez organ zmieniana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z obowiązującymi przepisami postępowania sądowoadministracyjnego, skarga do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu – art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270) – zwanej dalej P.p.s.a. W razie wniesienia skargi organ, który wydał zaskarżoną decyzję może wstrzymać z urzędu lub na wniosek skarżącego wykonanie aktu (art. 61 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę.
Aby Sąd mógł stwierdzić czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. (por. postanowienie NSA z 22.02.2008r., sygn. II OZ 131/08 – niepubl.).
Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że Sąd może uwzględnić wniosek strony, gdy zachodzi co najmniej jedna z przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W przedmiotowej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił, aby takie okoliczności wystąpiły. Nie wykazał, że zapłata należności alimentacyjnych mogłaby stanowić dla niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Samo twierdzenie, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest konieczne z uwagi fakt, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz, że wysokość tych należności była wielokrotnie zmieniana i nie została wyliczona przez biegłego nie stanowi podstawy do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie. Tut. Sąd podziela pogląd zawarty w postanowieniu NSA z dnia 9.09.2004r., sygn. FZ 358/2004 – (LexPolonica nr 390383), że stanowisko skarżącego, że skarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzja jest merytorycznie nietrafna i w jego ocenie narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.
W niniejszej sprawie nie zachodzi również przesłanka trudnych do odwrócenia skutków. W postanowieniu WSA w Białymstoku z dnia 3.08.2008r., sygn. akt II SA/Bk 352/2006 (patrz: LexPolonica nr 1241556), stwierdzono, że trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Równocześnie nadmienić należy, że postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest postępowaniem incydentalnym i w jego ramach Sąd nie zajmuje się badaniem zasadności samej skargi, która będzie przedmiotem odrębnej oceny pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienie i odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.