Uzasadnienie
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] kwietnia 2013 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania P. N. za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na uzasadnienie wniosku podał, że wydane decyzje w jego przypadku są sprzeczne z celem ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Dopóki posiadał pracę i środki łożył na utrzymanie syna, natomiast po stracie zatrudnienia sam pozostaje na utrzymaniu babki, z którą mieszka. W toku postępowania alimentacyjnego zainicjowanego przez byłą żonę wyjaśniał, że nie posiada żadnego majątku, jest bezrobotny, poszukiwał pracy w kraju i za granicą. Utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji może pozbawić go podjętej obecnie pracy, a posiadanie prawa jazdy jest konieczne dla jej wykonywania, ponieważ umożliwia dojeżdżanie do zakładu pracy.
Zwrócił również uwagę, że Trybunał Konstytucyjny na wniosek Prokuratora Generalnego ponownie będzie oceniał konstytucyjność przepisów cyt. ustawy dotyczących zatrzymania prawa jazdy dłużnikom alimentacyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a.") Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Cytowana regulacja może znaleźć zastosowanie wyłącznie do aktów lub czynności, w tym decyzji administracyjnych, które podlegają wykonaniu lub wymagają wykonania dla spowodowania lub sprowadzenia takiego stanu rzeczy, który odpowiadałby treści rozstrzygnięcia. Tymczasem przedmiotem zaskarżenia są decyzje o uznaniu skarżącego za osobę uchylającą się od zobowiązań alimentacyjnych, które same w sobie nie posiadają atrybutu wykonalności. Nie wymagają podjęcia jakichkolwiek środków wykonawczych.
Skarżący powołuje się w uzasadnieniu skargi na dyspozycję art. 5 ust. 3b cyt. ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Przepis ten stanowi, że jeżeli decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stanie się ostateczna, organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, dołączając odpis tej decyzji, oraz składa wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm.). Opisane czynności podejmowane przez właściwe organy nie stanowią jednak przejawu wykonania decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, lecz realizację nakazu ustawowego mającego na celu wszczęcie odrębnego postępowania. Na podstawie takiego wniosku starosta, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, o czym jednoznacznie traktuje pominięta przez skarżącego dyspozycja art. 5 ust. 5 cyt. ustawy. Dopiero zatem ten akt spełniał będzie kryteria określone w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.