Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2004 r., [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii nakazał "[...]" spółce z o. o. w P. wstrzymanie produkcji w zakresie uboju bydła w P., ul. [...]. Podstawą prawną decyzji Powiatowy Lekarz Weterynarii uczynił art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 10 ust. 1 oraz art. 12 ust. 2 pkt 3, ust. 6 i art. 32 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o wymaganiach weterynaryjnych dla produktów pochodzenia zwierzęcego /Dz. U. nr 33, poz. 288/ oraz § 10 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych wymaganych przy uboju zwierząt rzeźnych oraz rozbiorze i wprowadzaniu na rynek tego mięsa /Dz. U. nr 135, poz. 1272/.
Z decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii nie zgodziła się spółka [...].
W odwołaniu od decyzji spółka podniosła, że ustalenia kontroli dokonanej w [...] w P. zostały przez Powiatowego Lekarza Weterynarii błędnie zinterpretowane, gdyż stwierdzone podczas kontroli zasady postępowania z tuszami zwierząt po uboju stanowią wystarczające zabezpieczenie przed skarżeniem tusz drobnoustrojami pochodzącymi z powierzchni skóry i z przewodu pokarmowego. Równocześnie odwołująca wskazała działania, które podejmuje w ubojni celem zabezpieczenia właściwych warunków uboju.
Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r., [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii podlega wstrzymaniu, gdyż odpowiada przepisom prawa. W szczególności organ wskazał, że nakaz zaprzestania uboju bydła w "[...]" w P. nie wynika z ogólnej oceny złego stanu sanitarnego zakładu, ale z przepisów prawa, które w przypadku uboju zwierząt rzeźnych nakładają na podmioty prowadzące taką działalność szczególne warunki sanitarne.
Decyzja Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie przez "[...]" spółka z o. o. w P. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii oraz o zmianę decyzji organu I instancji w części dotyczącej nadania decyzji
I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Poza tymi zarzutami spółka wskazała, że skarżona decyzja narusza przepisy postępowania, zwłaszcza dotyczące czynnego udziału strony w postępowaniu. W zakresie prawa materialnego skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie przepisów art. 10 ust. 7 pkt 2 ustawy o wymaganiach weterynaryjnych dla produktów pochodzenia zwierzęcego. Na tych podstawach skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi.
Wojewódzki Lekarz Weterynarii w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i przywołał argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozpoznając skargę zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: prawo o p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji publicznej stosując prawem przewidziane środki. Kontrola działań administracji sprawowana jest na podstawie kryterium zgodności z prawem, z tego więc względu sądy na podstawie art. 134 § 1 prawa o p.s.a. rozpoznając skargę nie są związane jej zarzutami, podstawami prawnymi, ani wskazanymi w skardze wnioskami. Sądy rozpoznają skargę w graniach danej sprawy.
Tak szeroko ustalony zakres sądowej kontroli zaskarżonych decyzji zmusza Sąd do uwzględnienia skargi choć z przyczyn innych niż w niej podniesione. Z akt sprawy w sposób nie budzący wątpliwości wynika, ze odwołanie od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii zostało złożone imieniem Spółki – "[...]" Spółka z o. o. w sposób niezgodny z przepisami prawa. W sprawie nie budzi wątpliwości, że Spółkę skarżącą reprezentuje dwóch członków zarządu lub członek zarządu i prokurent. Taki sposób reprezentowania spółki przesądza o tym, że tylko odwołanie podpisane przez osoby upoważnione do reprezentowania spółki mogło wywołać skutek prawny w postaci wszczęcia postępowania odwoławczego, w wyniku którego mogłaby być wydana decyzja II-go instancyjna.
W aktach sprawy znajduje się odwołanie podpisane tylko przez Prezesa Zarządu Spółki, zatem nie spełnia ono warunków prawem przewidzianym, a to oznacza, że zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu, które nie mogło być wszczęte. Zaistnienie takiej okoliczności musi skutkować wyeliminowaniem wadliwej decyzji z obrotu prawnego. Rozpoznanie odwołania w sytuacji, gdy odwołanie takie nie zostało skutecznie wniesione jest rażącym naruszeniem prawa. Takie naruszenie musi skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 2 prawa o p.s.a.