Uzasadnienie
A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie postanowienie Dyrektora Izby Celnej (DIC) z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie własne z dnia [...] października 2015 r. nr [...]. To ostatnie rozstrzygnięcie odmawiało Spółce przywrócenia terminu do usunięcia braku formalnego odwołania (w postaci dokumentu pełnomocnictwa dla działającego imieniem Spółki adwokata) od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego (NUC) w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], która wymierzała A. Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
W skardze zwarto wniosek o wstrzymanie wykonania "zaskarżonej decyzji" do czasu rozpoznania niniejszej skargi. Następnie w dniu 3 lutego 2016 r. Spółka złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji NUC z dnia [...] czerwca 2015 r. z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniesiono, że uiszczenie wymierzonej kary pieniężnej w oparciu o przepisy, których skuteczność zakwestionowana została w orzecznictwie sądowym jest na tym etapie postępowania nieuzasadnione. Zapłata kary może, zdaniem Spółki, wpłynąć ujemnie na jej kondycję finansową, a nawet narazić na utratę płynności finansowej. Wniosek ten Spółka podtrzymała w piśmie z dnia 1 marca 2016r., wskazując na wszczęcie wobec niej postępowań egzekucyjnych mających na celu uzyskanie kwot wynikających z decyzji wymierzających kary pieniężne z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z mocy art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd uprawniony jest do wstrzymania wykonania zaskarżonej ostatecznej decyzji bądź postanowienia. Uwzględnienie takiego żądania możliwe jest w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powołanego przepisu, zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania możliwe jest także w odniesieniu do aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że użyte w art. 61 § 3 K.p.a. pojęcie "sprawy" należy rozumieć w jej materialnoprawnym znaczeniu, a jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej [tak np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 6.03.2012 r. II OZ 138/12, postanowienie NSA z 13.04.2016 r. I OZ 345/16, publ.:http://orzeczenia.nsa.gov.pl].
Odnosząc powyższe do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy należy wskazać, że pomiędzy objętą wnioskiem o wstrzymanie decyzją NUC w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. a zaskarżonym postanowieniem DIC z dnia [...] listopada 2015 r. brak jest tożsamości przedmiotowej, tym samym nie ma możliwości wydania postanowienia o wstrzymaniu jej wykonania. Wskazana decyzja wymierzyła Spółce karę pieniężną w oparciu o określone materialnoprawne regulacje, natomiast wymienione postanowienie odmawiało jej przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego wniesionego od tego rozstrzygnięcia odwołania. Powyższe kwestie oczywiście pozostają ze sobą w związku i to zarówno chronologicznym (jedna jest konsekwencją drugiej), jak i podmiotowym (tożsamość stron), jednak ze względu na inne podstawy prawne podjęcia wymienionych aktów nie tworzą one tej samej sprawy w ujęciu materialnym. W zaskarżonym postanowieniu organ nie odnosił się bowiem do kwestii zasadności wymierzonej Spółce kary pieniężnej, a rozpatrywał kwestię proceduralną w postaci przywrócenia terminu do uzupełnienia braku złożonego od tej decyzji odwołania.
Z uwagi więc na niespełnienie warunku, aby objęta wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzja mieściła się w granicach sprawy, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd nie mógł uwzględnić żądania Spółki. Dlatego też nie dokonywał merytorycznej oceny, czy pozostałe przesłanki przedmiotowej instytucji tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków zaistniały w niniejszej sprawie.
Z podanych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3, § 5 P.p.s.a.