Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2011r., nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione.
W przedmiotowej sprawie, na wniosek skarżących z dnia 5 czerwca 2006r., Wójt Gminy [...] wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2010r., znak: [...] o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie pensjonatu, pola namiotowego z domkami letniskowymi, przyłącza wodnego, kanalizacyjnego i elektrycznego oraz zbiornika bezodpływowego na działce nr ewid. 264/2 w m. T., gmina [...]. Decyzją z dnia [...] października 2010r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wyniku rozpoznania odwołania uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z uwagi na uchybienia w postępowaniu dowodowym.
W zażaleniu na niezałatwienie sprawy w terminie z dnia 29 marca 2011r. żalący się negatywnie odnieśli się do sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego przez organ I instancji, bez uwzględnienia wytycznych zawartych w postanowieniu SKO z dnia [...] października 2010r. oraz celowe przedłużanie postępowania, kwestionując jednocześnie zasadność przedłożenia żądanych przez organ dokumentów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że zaskarżone postanowienie jest ostateczne i niezaskarżalne, jednocześnie podkreślając, że treść przedstawionych przez skarżących argumentów nie pozwala na stwierdzenie, że błędnie przyjęto, iż w sprawie niniejszej nie zostały spełnione przesłanki do stwierdzenia, że organ pozostaje w zwłoce.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej powierzona sądom administracyjnym obejmuje, gdy chodzi o postępowanie administracyjne, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Wyraźnie zatem, w ramach przywołanego przepisu ustawodawca zakreślił, w odniesieniu do postanowień, ramy ich zaskarżalności do sądu administracyjnego, wyznaczając tym samym zakres kognicji Sądu w odniesieniu do postanowień.
Dlatego też, w pierwszej kolejności niezbędne staje się w niniejszej sprawie odniesienie się do kwestii dopuszczalności zaskarżenia zakwestionowanego postanowienia, wydanego w trybie art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a. Postanowienie takie nie ma charakteru rozstrzygnięcia kończącego postępowanie, czy też rozstrzygającego sprawę co do istoty.
Stosownie do treści art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Wniesienie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. ma zatem na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Ponadto wyczerpanie przez osobę zainteresowaną trybu zażaleniowego stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji (art. 52 ustawy p.p.s.a.).
Przepis art. 37 k.p.a. nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma zażalenie to rozstrzygnąć. Natomiast zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postępowanie prowadzone w związku z wniesieniem zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a jeżeli po jego rozpatrzeniu jest wydawane postanowienie, to ma ono charakter wpadkowy (incydentalny) i ani nie kończy ono jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie mieści się więc w zakresie orzeczeń wydawanych przez organy administracji publicznej o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., a więc takich, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej.
Zgodnie więc z pouczeniem, zawartym w zaskarżonym postanowieniu, nie podlega ono zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę jako niedopuszczalną.