Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2014 r. przyznano skarżącej prawo pomocy obejmujące ustanowienie pełnomocnika.
Wyrokiem z dnia 8 października 2014 r. oddalono skargę J.W. na opisaną w sentencji decyzję, podczas nieobecności stron prawidłowo zawiadomionych o terminie rozprawy. Uzasadnienia orzeczenia nie sporządzono wobec braku wniosku.
W dniu 20 stycznia 2015 r. pełnomocnik skarżącej wystąpił z prośbą o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku podając, że z powodu nie utrzymywania przez skarżącą kontaktu z kancelarią nie było możliwe podjęcie ewentualnych działań prawnych, w tym zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Skarżąca ze względu na trudną sytuację materialną często zmienia miejsce pobytu i podejmuje dorywcze zajęcia. Przez to kontakt z nią jest przypadkowy i fragmentaryczny i dlatego przekazanie jej informacji o zapadłym wyroku nie było możliwe. Wobec tego pełnomocnik nie dysponował wiedzą o tym, czy skarżąca przejawia wolę wystąpienia z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Kontakt z kancelarią miał miejsce dopiero w dniu 14 stycznia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwana "Ppsa", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W myśl jednak przepisów art. 85 i art. 86 § 1 Ppsa, jeżeli uchybienie terminowi nie było zawinione Sąd na wniosek strony postanowi o jego przywróceniu.
Przedstawione na uzasadnienie wniosku argumenty nie świadczą o braku winy w uchybieniu terminu do zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, który w myśl art. 141 § 2 Ppsa należało zgłosić w terminie 7 dni od daty ogłoszenia orzeczenia. Mając na względzie miejsce zamieszkania skarżącej – ul. [..] 2/29 w [..], oraz siedzibę kancelarii pełnomocnika – ul. [..] 4/2 w [..], a także to, że Sąd przesłał skarżącej odpis pisma z dnia 16 lipca 2014 r. informującego o osobie ustanowionego pełnomocnika i adresie jego kancelarii, brak jest podstaw do przyjęcia, że wskutek ewentualnego braku kontaktu strony z pełnomocnikiem nie było możliwe zgłoszenie wniosku, o którym mowa w art. 141 § 2 Ppsa. Działania, w tym zaniechania strony i jej pełnomocnika, obciążają te podmioty w równym stopniu.
Ponadto, nawet brak kontaktu ze stroną nie stanowił dla pełnomocnika ograniczenia do podjęcia wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, w tym zgłoszenia ww. wniosku, ponieważ prawo podjęcia takich czynności wynika wprost z zakresu pełnomocnictwa wynikającego z przepisów art. 244 § 2 w zw. z art. 36 i art. 39 Ppsa. Przez to nie jest możliwe uznanie, że pełnomocnik, czy też sama strona, nie ponoszą winy w uchybieniu terminu do dokonania tej czynności procesowej. Przedstawione okoliczności skłaniają do odwrotnej wręcz oceny. W interesie obu stron stosunku pełnomocnictwa powinno być bowiem współdziałanie ze sobą dla dobra danej sprawy.
Z podanych względów, na podstawie art. 86 § 1 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.