Uzasadnienie
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. K. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (zwany dalej WSA) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2013 r., nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] o odmowie przyznania M. K. specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym mężem S. K. Postanowieniem z dnia 15 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 1092/13, WSA zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi M. K., mając na uwadze zakres złożonych do Trybunału Konstytucyjnego wniosków (z 24 czerwca 2013 r. Rzecznika Praw Obywatelskich o sygn. K 27/13 oraz z dnia 26 lipca 2013 r. Grupy Posłów na Sejm o sygn. K 38/13).
Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zachodzą okoliczności, o jakich mowa w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., tj. rozstrzygnięcie niniejszej sprawy było zależne od toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowania mającego na celu zbadanie zgodności z normami wyższego rzędu art. 11 ust. 1 i 3 ustawy zmieniającej.
Należy zwrócić uwagę, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013 r. orzekł, że art. 11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548) jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. To jednak przed Trybunałem Konstytucyjnym toczy się w dalszym ciągu postępowanie dotyczące zgodności art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych z przepisami Konstytucji RP. W związku z tym był to to argument za kontynuowaniem zawieszenia postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1092/13, gdyż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy jest zależne od wyniku toczącego się postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym o sygn. akt P 1/14.
W dniu 26 maja 2014 r. skarżąca nadała w urzędzie pocztowym do Sądu pismo w którym zawarła wyraźne oświadczenie o tym, że cofa skargę w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Jedynie w przypadku, gdyby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub powodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd jest zobligowany do uznania tej czynności za niedopuszczalną.
W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą ustawowe przesłanki wyłączające skuteczność oświadczenia skarżącej o cofnięciu skargi.
W związku z powyższym, na podstawie art. 60 w związku z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., postępowanie sądowe należało umorzyć.