Uzasadnienie
P.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z 28 marca 2024 r. nr BP.502.63.2022.2065.RZ9.548936 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii V. W podstawie prawnej tej decyzji wskazane zostały m. in. art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1-3 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm.).
Organ przekazał skargę, odpowiedź na skargę wraz z aktami administracyjnymi Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie (zgodnie z zawartym w treści zaskarżonej decyzji pouczeniem).
W odpowiedzi na skargę organ zwrócił się o przekazanie sprawy zgodnie z właściwością do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje
Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – zwana dalej "P.p.s.a."), właściwy do rozpoznania sprawy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z art. 59 § 1 P.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny sąd, który stwierdził swoją niewłaściwość przekaże sprawę innemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie w tym zakresie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Organ ten ma siedzibę w Warszawie, tj. na obszarze właściwości miejscowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zgodnie z § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652 ze zm.). Przepis art. 13 § 3 P.p.s.a. przewiduje możliwość ustanawiania przez Prezydenta RP w drodze rozporządzenia wyjątków od ogólnych zasad dotyczących właściwości. Taki wyjątek został ustanowiony w § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2024 r., poz. 788), jednak odnosi się on tylko do spraw dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 728 i 731).
Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, a zatem nie ma do niej zastosowania rozporządzenie Prezydenta RP z dnia 18 kwietnia 2011 r. Objęte skargą rozstrzygnięcie nie dotyczy nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy o transporcie drogowym, lecz kar o których mowa w art. 140aa ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Stwierdzić zatem należy, że właściwym miejscowo do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Uwzględniając powyższe tut. Sąd uznał swą niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania zgodnie z właściwością, działając na podstawie art. 59 § 1 w zw.
z art. 13 § 2 P.p.s.a.