Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 69/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego J. W. w kwocie 500 zł miesięcznie na okres od 1.02.2011 r. do 30.09.2011 r.
W dniu 7 kwietnia 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym w K.) P. W. złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia powyższego orzeczenia. W motywach podał, że uchybienie terminowi na dokonanie przedmiotowej czynności spowodowane zostało jego inwalidztwem tj. dysfunkcją słuchu oraz brakiem środków umożliwiających osobiste stawienie się w Sądzie i dokonanie przeglądu akt. Wskazał, że nie mógł także pozyskać informacji telefonicznie, jak też skorzystać z pomocy adwokata, na którego wynagrodzenie go nie stać. Podniósł, że czekał na przesłanie przez Sąd odpisu wyroku, co jednak nie miało miejsca.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, iż wniosek skarżącego z dnia 7 kwietnia 2013 r. uznaje za żądanie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wskazanego na wstępie wyroku oraz jednocześnie za ten ostatni wniosek. Powyższe podyktowane jest faktem, iż pomimo, że P. W. nie oświadczył wprost, że domaga się przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia przedmiotowego wyroku, to żądanie takie wynika de facto z argumentacji zawartej w jego piśmie z dnia 7.04.2013 r.
Przechodząc do oceny tego wniosku Sąd stwierdza, iż nie zasługuje on na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), określanej w dalszej części jako "P.p.s.a.", czynność strony podjęta przez nią po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeśli jednak strona nie ponosi winy w uchybieniu terminowi, może złożyć wniosek o jego przywrócenie (art. 86 § 1 P.p.s.a.). Sąd uwzględni go, jeśli został on złożony w siedmiodniowym terminie liczonym od daty ustania przeszkody terminowego dokonania czynności, wraz z nim strona dokonała czynności, której nie podjęła w terminie oraz uprawdopodobnione zostanie, iż niedotrzymanie terminu jest niezawinione przez stronę (art. 87 § 1, § 2 i § 4). Przyjmuje się, że przy ocenie tej ostatniej przesłanki (niezawinienie), należy uwzględniać obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o życiowo ważne dla niej sprawy.
P. W. we wniosku z dnia 7.04.2013 r. wskazał, że z uwagi na brak środków finansowych nie mógł udać się do Sądu celem przeglądnięcia akt. Z tego samego powodu nie mógł także skorzystać z pomocy adwokata. Z kolei wobec inwalidztwa w postaci dysfunkcji słuchu niemożliwym było uzyskanie przez niego stosownych informacji telefonicznie.
Uznając, że wymogi z art. 87 § 1 i § 4 P.p.s.a. zostały spełnione, należy jednocześnie wskazać, że wniosek skarżącego nie może zostać uwzględniony w związku z brakiem uprawdopodobnienia przez niego okoliczności świadczących o braku winy w uchybieniu terminowi. Przekroczenie terminu jest przy tym niewątpliwe, bowiem ogłoszenie wyroku w niniejszej sprawie nastąpiło dnia 12 marca 2013 r., zatem wniosek o sporządzenie jego uzasadnienia winien być złożony do dnia 19 marca 2013 r., zaś czynności tej skarżący dokonał – jak już wyżej zaznaczono - dopiero 7 kwietnia 2013 r.
Przede wszystkim należy podnieść, że w zawiadomieniu o rozprawie, które doręczone zostało do rąk matki skarżącego w dniu 20 lutego 2013 r. zawarte było pouczenie, iż w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się wyłącznie na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku. Zaznaczone także zostało, że wniosek zgłoszony po upływie tego terminu jest czynnością bezskuteczną. W takiej sytuacji brak jest wątpliwości co do tego, że skarżący uzyskał wszelkie potrzebne informacje niezbędne do zaskarżenia zapadłego w jego sprawie orzeczenia.
Tym samym nie może się on powoływać na nieświadomość prawną w tym zakresie. Nadto należy podnieść, że posiadając jakiekolwiek wątpliwości w tym przedmiocie - pomimo dysfunkcji słuchu - skarżący mógł uzyskać stosowną wiedzę drogą telefoniczną, korzystając z pomocy innych osób np. matki, która odebrała zaadresowane do niego zawiadomienie o rozprawie. Z powyższych względów, także osobista obecność skarżącego w Sądzie nie była konieczna do zachowania siedmiodniowego terminu na złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wskazanego na wstępie wyroku.
Skoro więc P. W. nie uprawdopodobnił, że uchybienie przez niego wskazanemu wyżej siedmiodniowemu terminowi nastąpiło bez jego winy, należało odmówić mu przywrócenia takiego terminu.
Rozstrzygnięcie Sądu znajduje podstawę w art. 86 § 1 P.p.s.a.