Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Pismem z dnia 24 kwietnia 2016 r. (złożonym w Kancelarii Prezydenta Miasta [...] w dniu 28 kwietnia 2016 r.) [...] wezwali Prezydenta Miasta [...] do wykonania prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, w tym wyroku tego Sądu z dnia 24 listopada 2010 r. wydanego w sprawie o sygn. II SA/Rz 825/10.
Pismem z dnia 18 maja 2016 r. Prezydent Miasta [...] przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wyżej wskazane pismo z dnia 24 kwietnia 2016 r. wraz z "odpowiedzią na skargę" oraz aktami spraw modernizacji ewidencji gruntów i budynków, wnosząc o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje
Pismo z dnia 24 kwietnia 2016 r. uznane przez Prezydenta Miasta [...] za skargę na niewykonanie prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie podlega odrzuceniu, albowiem nie stanowi ono skargi na niewykonanie wyroku sądu administracyjnego w rozumieniu art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.).
Zgodnie z treścią powyższego pisma osoby: [...] wezwały Prezydenta Miasta [...] do wykonania prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, w tym wyroku tego Sądu z dnia 24 listopada 2010 r. wydanego w sprawie o sygn. II SA/Rz 825/10. Tym samym przesłane przez organ pismo stanowi wezwanie do wykonania wyroków, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. Wezwanie to jest dopiero warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi o wymierzenie organowi grzywny, który musi zostać spełniony, aby można było skutecznie wnieść skargę w tym przedmiocie.
W konsekwencji należy przyjąć, że organ błędnie zakwalifikował powyższe pismo jako skargę i przedwcześnie przesłał je do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę i aktami spraw, których dotyczą prawomocne wyroki, co do których sformułowano żądanie ich wykonania. Organ powinien zatem w pierwszej kolejności rozpoznać skierowane do niego wezwanie do wykonania prawomocnych wyroków. Dopiero negatywna odpowiedź organu albo brak odpowiedzi na skierowane wezwanie będą uprawniały skarżących do wniesienia skargi, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a.
Wobec stwierdzenia, że w niniejszej sprawie wstępny (brzegowy) warunek dopuszczalności zaskarżenia w postaci istnienia aktu zaskarżenia nie został spełniony, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił odrzucić skargę jako niedopuszczalną.