Uzasadnienie
Sygn. II SA/Rz 690/18
Uzasadnienie
W rozpoznawanej sprawie skarżący zwrócił się na formularzu PPF z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienie od kosztów sądowych, podając jako argument brak środków pieniężnych. Złożył oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz wskazał na zobowiązania i stałe wydatki.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: "P.p.s.a.", strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Do takiej właśnie kategorii należy przedmiotowa sprawa; przedmiot sprawy dotyczy świadczenia pielęgnacyjnego na dziecko. Powyższe oznacza, że skarżący nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych z mocy samego prawa. Zwolnienie dokonane na mocy niniejszego przepisu, oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych, jak i ponoszenia wydatków.
W związku z tym, że w przedmiotowej sprawie Skarżący korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, rozpoznanie wniosku w tym przedmiocie stało się zbędne. W takiej sytuacji postępowanie wywołane wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych należało umorzyć na podstawie przepisu art. 249a P.p.s.a., stanowiącym, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W konsekwencji orzekający referendarz działając na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowił jak sentencji.