Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich w R. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia dla Z. Korporacji Energetycznej S.A. Rejonowego Zakładu Energetycznego w J. opłaty rocznej za umieszczenie urządzenia infrastruktury technicznej w pasie drogowym. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji podyktowane było tym, że organ zarządzający drogą poprawnie ustalił opłatę z tytułu zajęcia pasa drogowego i umieszczenia w nim urządzenia infrastruktury technicznej nie związanego z obsługą drogi. Zdaniem Kolegium wskazany w podstawie skarżonej decyzji art. 40 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz. U. nr 14, poz. 60 ze zm./ dalej: ustawa o drogach, pozwala i zobowiązuje organ do ustalenia opłaty rocznej z tytułu umieszczenia urządzeń w pasie drogowym. Z tego też względu Dyrektor Zarządu Dróg Wojewódzkich w R. ustalając dla odwołującej opłatę roczną nie naruszył przepisów prawa, a to musiało skutkować odmową uwzględnienia odwołania.
Z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. nie zgodziła się Z. Korporacja Energetyczna S.A. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie podniosła, że decyzja Kolegium narusza przepisy prawa materialnego, w szczególności ustawy o drogach, a konkretnie art. 40 w zw. z art. 39 ust. 3 tej ustawy. Wskazane naruszenie zdaniem strony skarżącej powinno prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, gdyż przyjęte w niej rozstrzygnięcie nie ma podstawy prawnej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wniosło o oddalenie skargi jako niezasadnej i powtórzyło argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./, dalej: prawo o p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji stosując prawem określone środki. W sprawowaniu kontroli sądy zgodnie z treścią art. 134 § 1 prawa o p.s.a. nie są związane zarzutami skargi, jej podstawą prawną, ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sąd rozpoznaje skargę w granicach danej sprawy.
Tak wyznaczony zakres kontroli musi prowadzić w rozpoznawanej sprawie do uwzględnienia skargi, choć uwzględnienie to następuje z przyczyn innych niż w niej podniesione.
Warunkiem skutecznego złożenia wniosku w postępowaniu administracyjnym przez stronę będącą osobą prawną jest działanie osób, które imieniem takiej osoby mogą występować w obrocie prawnym. Złożenie wniosku przez osobę, która nie ma prawa do reprezentowania osoby prawnej musi skutkować wezwaniem tej osoby do usunięcia w oznaczonym terminie braków podania. Ich usunięcie daje podstawę do przeprowadzenia postępowania. Nieusunięcie jest przeszkodą do prowadzenia postępowania i rozstrzygania, gdyż podjęcie w takiej sytuacji czynności procesowych i w końcu orzekanie musi być uznane za wadliwe i naruszające w istotny sposób przepisy formalne.
W rozpatrywanej przez Sąd sprawie poza sporem pozostaje fakt, że Z.Korporacja Energetyczna S.A. występując z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego działała przez osobę nieuprawnioną, bo nie mającą tytułu do reprezentowania Spółki. Uprawnienie takie nie mogło wynikać z ustawy, gdyż Z-ca Dyrektora do Spraw Dystrybucji nie był członkiem organu osoby prawnej ani nie był uprawnionym do reprezentowania Spółki. W takiej sytuacji organ I instancji miał obowiązek wezwać spółkę do usunięcia braku podania i dopiero po takiej czynności mógł prowadzić postępowanie. Akta sprawy nie wskazują, by organy I i II instancji, ten brak rozważały i podjęły działania w celu jego usunięcia. Konsekwencją tego jest stwierdzenie, że zaskarżona decyzja i poprzedzającą ją decyzja Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich w R. wydane zostały z naruszeniem prawa. Naruszenie to Sąd ocenia jako istotne, gdyż doprowadziło do wydania decyzji w sytuacji, gdy brak było wniosku, który mógłby wszcząć postępowanie administracyjne. Te okoliczności musiały skutkować uchyleniem decyzji obu instancji wobec treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) prawa o p.s.a.