Uzasadnienie
W dniu 3 stycznia 2014r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga J.Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2013r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2013r., nr [...] odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami oraz trzech bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe, na terenie działki nr ewid. 394/9 położonej w miejscowości O., gmina [...]
W ustawowym terminie J.Ż. złożył skargę na w.w. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wniosek nie zawierał uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zmianami), dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest właściwe uzasadnienie wniosku o wstrzymanie poprzez uprawdopodobnienie okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Obowiązek ten obciąża wnioskodawcę. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie uniemożliwia merytoryczną ocenę wniosku.
Właściwe uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności lub aktu nie jest jedynym warunkiem jego uwzględnienia, nie wszystkie bowiem akty lub czynności podlegają wstrzymaniu. Przedmiotem ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się i wymagają wykonania, rozumianego jako spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie.
Wniosek złożony w niniejszej sprawie nie może zostać uwzględniony.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że nie kwalifikują się do wykonywania wszelkie akty administracyjne odmowne (por. postanowienia NSA z 6 grudnia 2007r., II GZ 190/2007, LexPolonica nr 3879231 i z 23 lipca 2009 r., II FZ 282/2009, LexPolonica nr 2253300). Zatem nie można wstrzymać wykonania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, a ta jest przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie.
Niezależnie od powyższego wskazać należy, że decyzje ustalające warunki zabudowy nie należą do aktów podlegających wstrzymaniu. Są wydawane na pierwszym etapie procesu inwestycyjnego i stwierdzają istnienie pewnego stanu prawnego i faktycznego. Nie stanowią samodzielnej podstawy do podjęcia działań inwestycyjnych i nie podlegają wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Tym samym decyzja ustalająca warunki zabudowy nie powoduje konsekwencji w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania nieodwracalnych skutków i nie może podlegać wstrzymaniu.
Niezależnie od powyższego warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że w razie jej wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody czy też wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania zaistnienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na podmiocie, który złożył w tym przedmiocie wniosek. W sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia Sąd zobligowany odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, albowiem nie ma możliwości zweryfikowania, czy wystąpiły przesłanki, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 roku II FZ 39/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). W niniejszej sprawie skarżący w żaden sposób nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.