Uzasadnienie
R. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010r. znak: [...], która uchylała decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010r. znak: [...] nakazującą wyżej wymienionej zaniechanie robót budowlanych w budynku mieszkalnym usytuowanym na działce nr [...] przy ul. R. w S. W skardze R. K. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej przez nią decyzji. W uzasadnieniu podniosła, że wykonanie tej decyzji polegające na wydaniu przez organ pierwszej instancji w ponownie prowadzonym postępowaniu nakazu rozbiórki pozostałości obiektu, którego dotyczy sprawa wyrządziłoby jej znaczną szkodę oraz spowodowało trudne do odwrócenia skutki. Wykonanie rozbiórki doprowadziłoby bowiem do tego, iż skarżąca zostałaby z "pustą" działką, która ze względu na wymiary nie nadawałaby się do nowej zabudowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Ostateczne rozstrzygnięcia organów administracji publicznej podlegają wykonaniu, którego nie wstrzymuje co do zasady fakt wniesienia na nie skargi do sądu administracyjnego.
Stosownie jednak do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako P.p.s.a., sąd może (po przekazaniu mu skargi) na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części objętego skargą aktu (czynności), jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Istotnym jest, iż z ochrony tymczasowej mogą korzystać jedynie takie rozstrzygnięcia organów administracji, które nadają się do wykonania. Przymiot wykonalności posiadają akty, które zobowiązują do określonego zachowania bądź też przyznają adresatowi określone uprawnienia. Tego rodzaju rozstrzygnięciem nie jest, w ocenie Sądu, decyzja uchylająca poprzedzającą ją decyzję pierwszoinstancyjną i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania. Nie tworzy ona bowiem po stronie skarżącej jakichkolwiek uprawnień bądź obowiązków, których niemożność realizacji lub też konieczność wykonania mogłaby pociągnąć za sobą zagrożenia, o których mowa w powołanym wyżej art. 61 § 3 P.p.s.a. Kwestionowana skargą decyzja ze swej istoty (ma jedynie formalny charakter) nie może spowodować zatem znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków, bowiem jedynym jej następstwem jest możliwość dalszego toczenia się postępowania w sprawie. Dopiero podjęcie w przyszłości merytorycznego aktu może wywołać skutki z art. 61 § 3
P.p.s.a., jednak wówczas skarżąca będzie uprawniona do skorzystania z przewidzianych prawem środków.
Z uwagi na powyższe, a zatem wobec niemożności stwierdzenia, iż w przypadku skarżącej mogłyby wystąpić skutki, do których odnosi się powołany wyżej art. 61 § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
Podstawę rozstrzygnięcia Sądu stanowi art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.