Uzasadnienie
W skardze na opisane w sentencji postanowienie skarżąca zgłosiła wniosek o wstrzymanie jego wykonania, nie uzasadniając jednak swego żądania.
Z akt sprawy wynika, że zaskarżonym postanowieniem Wojewoda [.] uchylił postanowienie Starosty Powiatu [.] z dnia [.] lutego 2016 r. nr [.] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły art. 138 § 2 w zw. z art. 144, art. 145 § 1 i art. 149 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23).
W odpowiedzi na skargę Wojewoda stwierdził, że wniosek nie może być uwzględniony, gdyż zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu.
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) dalej: "Ppsa", Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w [art. 61] § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Udzielenie ochrony tymczasowej może dotyczyć takich aktów, które podlegają wykonaniu, dobrowolnemu lub przymusowemu, i wymagają wykonania, które w ten sposób zazwyczaj prowadzą do zmiany pewnej sytuacji faktycznej i prawnej. Brak atrybutu wykonalności aktu lub czynności uniemożliwia uwzględnienie wniosku. Podkreślenia wymaga również, że wniosek taki powinien być należycie umotywowany, jakkolwiek Sąd powinien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy (por. postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13).
Przedmiotem wniosku uczyniono postanowienie organu odwoławczego wydane m.in. na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 Kpa, którym uchylono w całości postanowienie organu I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Postanowienie takie nie posiada atrybutu wykonalności, ponieważ nie wywołuje skutków materialnoprawnych. Nie nadaje się ono do wykonania, w tym egzekucji, i nie wymaga wykonania w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 Ppsa. Jego skutkiem, w razie uprawomocnienia się, będzie wyłącznie obowiązek organu I instancji ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. Okoliczność ta nie świadczy jednak o wykonalności zaskarżonego postanowienia w rozumieniu powołanego przepisu.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.