Uzasadnienie
W dniu 22 lipca 2005 r. do tutejszego Sądu wpłynęło pismo K. i J. K., zatytułowane skarga na działanie organu - Wydziału Architektury Starostwa Powiatowego [...], w którym skarżący podnieśli, że wyżej wymieniony organ decyzjami: Nr [...] i Nr [...] wydał pozwolenie na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego oraz garażu pomimo tego, że obiekty te częściowo były zlokalizowane na działce stanowiącej ich własność, a powyższe decyzje zostały im doręczone dopiero w dniu 6 lipca 2005 r.
Pismem z dnia 17 stycznia 2006 r. skarżący zostali wezwani do sprecyzowania przedmiotu zaskarżenia poprzez wskazanie czy jest to skarga na bezczynność organu I instancji tj. Starostwa Powiatowego [...] czy też jest to skarga na decyzje tego organu z dnia [...] grudnia 2000 r., Nr [...] i Nr [...].
W odpowiedzi na powyższe pismo skarżący podali, iż podtrzymują swoją skargę na bezczynność Starostwa Powiatowego polegającą na nie doręczeniu wcześniej wymienionych decyzji przez okres 5 lat od ich wydania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
O ile interes we wniesieniu skargi na bezczynność Starostwa Powiatowego po stronie K. K. nie budzi żadnych wątpliwości, gdyż była ona uczestnikiem postępowania administracyjnego o tyle interes prawny J. K. nie jest już tak oczywisty i wymaga wyjaśnienia.
Legitymacja skargowa podmiotu wnoszącego skargę we własnym interesie prawnym zawierać musi w sobie dwa elementy. Po pierwsze musi dotyczyć "własnej sprawy administracyjnej", co sprowadza się do wymogu bycia stroną postępowania administracyjnego. Po drugie skarżący musi mieć interes prawny w doprowadzeniu, poprzez wniesienie skargi, zaskarżonego aktu lub czynności, do zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym.
J. K. wnosząc skargę, wywodził swoją legitymację skargową z uprawnień właścicielskich do nieruchomości, na której posadowione były budynki objęte postępowaniem administracyjnym. Zdaniem Sądu prawo własności, na które powołuje się skarżący wyczerpuje pojęcie interesu prawnego koniecznego do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Uznając zatem, że oba podmioty były legitymowane czynnie do wniesienia skargi, Sąd przystąpił do kolejnego etapu badania jej dopuszczalności tj. dopuszczalności drogi sądowej.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w sprawach, w których są wydawane: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- - postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- - inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W niniejszej sprawie skarżący K. i J. K. wnieśli skargę na bezczynność organu, polegającą na niedoręczeniu ostatecznej decyzji administracyjnej przez okres pięciu lat. Taka skarga w świetle cytowanego wyżej przepisu nie mieści się w zamkniętym katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. Z tych też względów Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną w myśl o art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.