Uzasadnienie
W skardze na opisaną w sentencji decyzję skarżąca zgłosiła wniosek o wstrzymanie jego wykonania, nie uzasadniając wszak swego żądania.
Z akt sprawy wynika, że zaskarżoną decyzją Wojewoda [.] uchylił decyzję Starosty Powiatu [.] z dnia [.] lutego 2016 r. nr [.] o odmowie uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły art. 7, art. 77 § 1, art. 138 § 2, art. 149 i art. 151 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23).
W odpowiedzi na skargę Wojewoda stwierdził, że wniosek nie może być uwzględniony, gdyż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) dalej: "Ppsa", Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w [art. 61] § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Udzielenie ochrony tymczasowej może dotyczyć takich aktów, które podlegają wykonaniu, dobrowolnemu lub przymusowemu, i wymagają wykonania, które w ten sposób zazwyczaj prowadzą do zmiany pewnej sytuacji faktycznej i prawnej. Brak atrybutu wykonalności aktu lub czynności uniemożliwia uwzględnienie wniosku. Podkreślenia wymaga również, że wniosek taki powinien być należycie umotywowany, jakkolwiek Sąd powinien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy (por. postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13).
Przedmiotem wniosku uczyniono decyzję organu odwoławczego wydaną m.in. na podstawie art. 138 § 2 Kpa, którą uchylono w całości decyzję organu I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Decyzja taka nie posiada atrybutu wykonalności, ponieważ nie wywołuje skutków materialnoprawnych. Nie nadaje się ona do wykonania, w tym egzekucji, i nie wymaga wykonania w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 Ppsa. Jej skutkiem, w razie uprawomocnienia się, będzie wyłącznie obowiązek organu I instancji ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. Okoliczność ta nie świadczy jednak o wykonalności zaskarżonej decyzji w rozumieniu powołanego przepisu.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.