Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 października 2013 r. sygn. akt j.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę S. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2013 r. Nr [...], przyznając nim także adw. T. L. (ustanowionemu dla skarżącego w ramach prawa pomocy) wynagrodzenie tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 295,20 zł.
W dniu 14 listopada 2013 r. pełnomocnikowi skarżącego zostało doręczone – sporządzone na jego wniosek – uzasadnienie tego wyroku, po czym pismem z dnia 12 grudnia 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) poinformował on o sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia od tego wyroku skargi kasacyjnej i jej przedłożeniu skarżącemu oraz Okręgowej Radzie Adwokackiej [...]. Wskazał, że opinia zawiera uwagi niekorzystne dla skarżącego, w związku z czym nie może jej przedłożyć do akt sądowych, gdyż byłoby to działanie na niekorzyść klienta /ubocznie należy stwierdzić, iż mimo wskazanych uwag, przedmiotowa opinia – opatrzona datą 12 grudnia 2013 r. - została jednak dołączona do tego pisma/. Pełnomocnik wniósł jednocześnie o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu wg norm przepisanych, oświadczając, że nie zostały one pokryte ani w całości, ani w części.
Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W przypadku adwokatów zasady te reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.), którego § 19 stanowi, iż koszty tej pomocy obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata.
Stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia wynosiła 240 zł. W drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do jej wniesienia – o ile sprawę prowadził ten sam adwokat - jest to 50 % tej stawki, nie mniej jednak niż 120 zł. (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. b w/w rozporządzenia).
Uwzględniając nakład pracy pełnomocnika związany ze sporządzeniem opinii, pozostający w związku z reprezentowaniem skarżącego w postępowaniu
I-instancyjnym oraz charakter sprawy i stopień jej skomplikowania, przyznano tytułem opłaty za nieopłaconą pomoc prawną kwotę 120 zł. (100 % stawki), podwyższoną na podstawie § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia o należny podatek od towarów i usług, tj. 27,60 zł.
Pełnomocnik skarżącego nie wykazał żadnych poniesionych przez siebie a związanych z udzieloną pomocą prawną i sporządzeniem opinii wydatków.
Stosownie do powyższego, na podstawie powołanych przepisów w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.