Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 listopada 2010 r. sygn. akt j.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę Z. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...], zaś na mocy postanowienia z dnia 2 sierpnia 2011 r. o tej samej sygnaturze przyznał skarżącej prawo pomocy obejmujące ustanowienie adwokata.
Pismem z dnia 7 listopada 2011 r. adw. G. Z. jako pełnomocnik skarżącej z urzędu zwrócił się o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wg norm prawem przepisanych, uzasadniając go zapadłym 4 listopada 2011 r. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego /sygn. akt II OSK 1152/11/ oddalającym skargę kasacyjną Z. G. od wyżej wskazanego wyroku WSA w Rzeszowie /umocowanie adw. G. Z. do reprezentowania skarżącej ustalono na podstawie protokołu rozprawy poprzedzającej wydanie tego wyroku/.
We wniosku o zwrot tych kosztów zostało jednocześnie zawarte oświadczenie pełnomocnika, że poniesione koszty nie zostały uiszczone.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek stwierdzono, co następuje:
Stosownie do treści art. 250 P.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W przypadku adwokatów zasady te reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.), które w § 19 (rozdział 6) stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3 - 5 (pkt 1) oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata (pkt 2).
Stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia wynosiłaby 240 zł. W drugiej instancji za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, jeżeli sprawy nie prowadził ten sam adwokat, nie sporządził i nie wniósł kasacji jest to 75 % tej stawki, nie mniej jednak niż 120 zł. (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. c w/w rozporządzenia).
Uwzględniając charakter sprawy oraz związany z nią nakład pracy pełnomocnika i jego substytuta obejmujący zapoznanie się z jej aktami oraz udział w rozprawie przed NSA (skarga kasacyjna została sporządzona przez wcześniejszego pełnomocnika skarżącej z wyboru), przyznano tytułem opłaty za nieopłaconą pomoc prawną 75 % stawki minimalnej o której mowa w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, tj. kwotę 180 zł. W oparciu o wskazane kryteria uznano, że jest ona adekwatna do wykonanych przez pełnomocnika czynności.
Na podstawie § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia opłata ta ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. 23 %, co od kwoty 180 zł. daje 41,40 zł.
Pełnomocnik skarżącego nie wykazał żadnych poniesionych przez siebie a związanych z udzieloną pomocą prawną wydatków. Złożonym przez pełnomocnika oświadczeniem że poniesione przez niego koszty nie zostały uiszczone, za spełniony uznano warunek formalny określony w § 20 rozporządzenia, stosownie do którego _@KON@_wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W związku z powyższym na podstawie powołanych przepisów w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.