Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze dalej: SKO utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] marca 2007 r., [...] w sprawie udzielenia R. B. pomocy w postaci zasiłku celowego w wysokości 1.000 złotych nna pokrycie części strat powstałych w wyniku zdarzenia losowego. Organ odwoławczy podstawą swojego rozstrzygnięcia uczynił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /tj. Dz.U. nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm./ oraz art. 39 i art. 40 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej /Dz.U. nr 64, poz. 593 ze zm./. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że odwołanie R. B. nie mogło być uwzględnione, gdyż przyznanie jej zasiłku celowego w kwocie 1.000 złotych nie narusza prawa. Organ podkreślił, że decyzja taka ma charakter uznaniowy, a to oznacza, że kwestia wysokości zasiłku pozostawiona jest w dyspozycji organu, o ile w jej określeniu nie przekracza granic prawem przewidzianych, zwłaszcza ustala ją w sposób proporcjonalny do możliwości finansowych organu i potrzeb ubiegających się o przyznanie pomocy.
Z decyzją SKO nie zgodziła się R. B. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] marca 2007 r. [...]. Jako podstawę takiego żądania skarżąca wskazała naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. Wskazała, że na skutek pożaru poniosła straty w budynku gospodarczym. Ponieważ sama przy pomocy swoich środków finansowych nie jest w stanie odbudować zniszczonego obiektu to oczekiwała pomocy finansowej lub w naturze od Wójta Gminy W. Przyznana pomoc pieniężna w kwocie 1.000 złotych tych nie spełnia tych oczekiwań.
SKO odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie z argumentacją jak w uzasadnieniu własnej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne stosują prawem przewidziane środki sprawując kontrolę działań administracji. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.
Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że decyzja ta, jak i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy W. nie naruszają prawa. Z tego powodu Sąd nie mógł uwzględnić skargi i uchylić wskazanych w niej rozstrzygnięć.
Postępowanie dowodowe poprzedzające wydanie skarżonych decyzji potwierdziło, że skarżąca znalazła się w sytuacji uzasadniającej przyznanie jej zasiłku celowego w związku z wystąpieniem nadzwyczajnej sytuacji. Stwierdzając takie okoliczności organ I instancji przyjął, że w granicach swoich możliwości finansowych jest w stanie przyznać zasiłek celowy w kwocie 1.000 złotych na pokrycie wydatków związanych ze zdarzeniem losowym.
Zdaniem Sądu przyznanie tego zasiłku nastąpiło zgodnie z przepisami prawa. Żądanie przez skarżącą pomocy w naturze, przez zaoferowanie drewna budowlanego pozyskanego w lesie stanowiącym własność Gminy W. nie może mieć wpływu na ocenę poprawności przyznania zasiłku celowego.
Rozstrzygnięcie w tym zakresie jest uznaniowe, zatem organ ma obowiązek wykazać się takim działaniem przy podejmowaniu decyzji, któremu nie można postawić zarzutu dowolności. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy tak właśnie działały. Z tego względu skarżonej decyzji nie można postawić zarzutu niezgodności z prawem.
Treść art. 40 ustawy o pomocy społecznej wskazując na możliwość przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na wypadek zaistnienia zdarzenia losowego zrywa związek takiego świadczenia z dochodowością gospodarstwa domowego wnioskodawcy. Zatem ustawa w tym przypadku odstępuje od zasady w tym przypadku odstępuje od zasady, że z pomocy społecznej mogą korzystać tylko te osoby, które znajdują się w niedostatku tzn. osiągają dochód poniżej ustawowego kryterium. Dlatego przyznanie zasiłku w takich okolicznościach musi brać pod uwagę całokształt sytuacji wnioskodawcy. W rozpoznawanej sprawie Sąd zauważa brak współdziałania skarżącej w postępowaniu wyjaśniającym, choćby nieujawnieni wielkości odszkodowania z tytułu ubezpieczenia zniszczonego obiektu. Okoliczność taka również ma związek z oceną rozstrzygnięć, które zapadły w sprawie, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie można im zarzucić bezpośredniego naruszenia prawa.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności oraz treść art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.