Uzasadnienie
W dniu 9 lipca 2020 r. do Wojewódzkiego Sad Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga MB, w której jako przedmiot zaskarżenia wskazano postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], wydane w sprawie ponaglenia na bezczynność Burmistrza [...].
Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt administracyjnych wynika, że w dniu 22 kwietnia 2020 r. skarżący wniósł – skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] za pośrednictwem Burmistrza [...] – ponaglenie na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia skarżącemu za reprezentowanie nieznanego z miejsca pobytu MK. W piśmie z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] Kolegium wyjaśniło, że rozstrzygniecie wniosku przedstawiciela strony o przyznanie wynagrodzenia nie jest aktem wydanym w trybie postępowania administracyjnego, lecz aktem z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa".
W ocenie skarżącego powyższe oznacza, że organ naruszył art. 37 § 5 w zw. z art. 37 § 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) – dalej: "Kpa", bowiem nie uznał za zasadne wniesionego ponaglenia i nie rozstrzygnął, ze Wójt pozostaje w nieusprawiedliwionej bezczynności
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 Ppsa).
Stosownie do treści art. 3 § 2 Ppsa, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim określone. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa).
Na niezałatwienie sprawy administracyjnej w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania służy stronie ponaglenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – do organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 1 i 2 Kpa). Środek ten ma na celu zniesienie stanu bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zarazem wniesienie ponaglenia stanowi warunek formalny skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania administracyjnego (por. art. 52 Ppsa).
Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 6 i 7 Kpa powinno przyjąć formę postanowienia, na które jednak nie służy zażalenie. Jak bowiem stanowi przepis art. 141 § 1 Kpa, na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi, a w przypadku postanowienia podejmowanego w trybie art. 37 Kpa przepisu takiego nie ma. Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Omawiana instytucja odnosi się wyłącznie do kwestii ściśle procesowej uregulowanej w przepisach art. 35 i 37 Kpa, a rzeczone postanowienie nie kreuje nowej sprawy administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2010 r. II GSK 708/09, postanowienie WSA w Rzeszowie z 28 stycznia 2016 r. II SAB/Rz 110/15; dostępne na stronie: orzezcenia.nsa.gov.pl). Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa.
Bez znaczenia pozostaje przy tym czy pismo Kolegium uznać należy za postanowienie wydane na podstawie art. 37 Kpa, bowiem skarga jako nie należąca do właściwości sądu administracyjnego podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa.