Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] maja 2006 roku, Nr [...] Komendant Miejski Policji odmówił W. S. udzielenia urlopu szkoleniowego.
Z pismem tym nie zgodził się W. S. i zaskarżył je do tutejszego sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zakres działania sądów administracyjnych został ukształtowany treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a. Obejmuje on - pomijając pewne wyjątki - całokształt działalności administracji publicznej.
Pierwszym kryterium określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych jest prawna forma działania organu administracji. Sąd orzeka w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie lub też rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
- 4) inne niż decyzja czy postanowienie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty nienormatywne organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 6) akty prawa miejscowego, wydawane przez terenowe organy administracji rządowej lub organy jednostek samorządu terytorialnego;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4;
- 9) inne czynności poddane kontroli Sądu Administracyjnego na mocy ustaw szczególnych.
Jeżeli zatem skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych, to skargę należy w myśl art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. odrzucić. W niniejszej sprawie W. S. zaskarżył pismo Komendanta Miejskiego Policji, którym odmówiono mu udzielenia urlopu szkoleniowego.
Skarżący kwestionuje prawidłowość w/w rozstrzygnięcia opierając się na zawartej w oparciu o art. 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz. U. 1993 r. Nr 103 poz. 472) umowie. Wzmiankowane rozporządzenie wydane zostało na podstawie art. 103 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (tekst jednolity: Dz. U. 1998 r. Nr 21 poz.
- 94) i ma na celu ułatwić pracownikom uzupełnianie wykształcenia oraz podnoszenie kwalifikacji zawodowych.
Zawarta na podstawie w/w rozporządzenia umowa pomiędzy pracownikiem a pracodawcą, ustalająca ich wzajemne prawa i obowiązki w związku z podjęciem przez pracownika nauki w celu podnoszenie kwalifikacji zawodowych, nie znajduje więc oparcia w przepisach prawa administracyjnego lecz w przepisach materialnoprawnych z zakresu prawa pracy. Dlatego też, do rozpoznania wynikających z niej roszczeń właściwy jest sąd pracy, a nie sąd administracyjny.
W reasumpcji należy więc stwierdzić, iż sprawa ze skargi na pismo Komendanta Miejskiego Policji, którym odmówiono skarżącemu udzielenia urlopu szkoleniowego, jako nie należąca do właściwości sądu administracyjnego musi ulec odrzuceniu w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.