Uzasadnienie
B. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2008r. znak: [...] uchylającą decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] lipca 2008r. znak: [...], która odmawiała W. I. ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie "trzech stawów karpiowych" na działce nr [...] oraz [...], położonych w miejscowości C., gmina Z. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Uwzględniając fakt nieopłacenia powyższej skargi, jak też brak dołączenia do niej odpisów, wezwano skarżącego do uiszczenia kwoty 500 zł tytułem wpisu w sprawie oraz do nadesłania 7 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych. W wypadku obydwu rodzajów braków wskazano termin 7 dni (liczonych od daty doręczenia wezwania) na ich uzupełnienie oraz rygor odrzucenia skargi mający zastosowanie w sytuacji niewykonania wezwania.
B. G. otrzymał wskazane wezwanie dnia 4 grudnia 2008r., co potwierdził własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu jego odbioru.
Termin do jego wykonania upłynął względem skarżącego bezskutecznie w dniu 11 grudnia 2008r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Konieczność opłacenia składanej do sądu administracyjnego skargi wynika z art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z § 1 tego przepisu od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, zaś wedle jego § 2 pismem takim jest m. in. skarga. Z kolei stosownie do art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Konsekwencją procesową nieuzupełnienia braku fiskalnego skargi jest jej odrzucenie – art. 220 § 3 P.p.s.a.
Ponadto skarga powinna zawierać stosowną liczbę jej odpisów celem doręczenia pozostałym stronom postępowania, co wynika z art. 47 P.p.s.a. W razie niespełnienia powyższego warunku skargę należy odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Mając na względzie powyższe Sąd stwierdza, iż skarga B. G. podlega odrzuceniu. Wyżej wymieniony nie uiścił bowiem kwoty odpowiadającej wysokości wpisu w niniejszej sprawie. Niezależnie od tego, nie przesłał również 7 egzemplarzy odpisów skargi. Należy zaznaczyć, iż skarżącego wezwano do uzupełnienia wymienionych braków skargi, jednak wezwanie to pozostało bez odpowiedzi we wskazanym siedmiodniowym terminie, pomimo określenia w nim stosownego rygoru (odrzucenie skargi).
Dlatego też orzeczono jak w sentencji, w oparciu o art. 220 § 1 i § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a.