Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 111 § 1 i § 1b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z poźn. zm.) – dalej: "Kpa", odmówił uzupełnienia i sprostowania własnej decyzji z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], wydanej w przedmiocie rozbiórki budynku na działce nr 615/4 w [...].
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, [...] wnieśli o poddanie kontroli opisanego wyżej postanowienia, nie formułując jednakże względem niego żadnych zarzutów. Skarżący podnieśli ogólnikowo, że w sprawie brak jest podstaw do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, a zatem decyzję WINB uznać należy za nieprawidłową.
W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 Ppsa).
W myśl art. 184 Konstytucji RP, Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że kognicja sądów administracyjnych została wyznaczona przepisami ustaw i aby sąd mógł rozpoznać merytorycznie skargę na zaskarżony akt (lub bezczynność), akt ten musi posiadać określone cechy, pozwalające na zakwalifikowanie go do katalogu aktów podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W obowiązującym systemie prawa istnieje bowiem domniemanie właściwości sądów powszechnych (art. 177 Konstytucji RP).
Stosownie do treści art. 3 § 2 Ppsa, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim określone. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa). Ponadto przedmiotem zaskarżenia strona może uczynić postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 Ppsa).
Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności prawnych niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] nie może zostać uznane za postanowienie, które może zostać objęte samoistną skargą sądowoadministracyjną, a co za tym idzie – skutecznie zainicjować postępowanie sądowoadministracyjne. Nie ulega bowiem wątpliwości, że postanowienie wydane w trybie art. 111 Kpa nie jest postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Nie jest również postanowieniem, na które przysługuje zażalenie w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa. Brak jest także jakichkolwiek podstaw prawnych, aby postanowienie wydane na podstawie art. 111 Kpa zakwalifikować jako postanowienie kończące postępowanie administracyjne lub rozstrzygające sprawę co do istoty. Rozstrzygnięciem organu administracji kończącym postępowanie w sprawie obiektu budowlanego skarżących i rozstrzygającym sprawę co do istoty jest bowiem decyzja wydana w postępowaniu odwoławczym, nakładająca na skarżonych obowiązek rozbiórki obiektu, a nie postanowienie wydane po rozpatrzeniu wniosku stron o uzupełnienie i sprostowanie decyzji.
Wobec powyższego, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa, orzekł, jak w sentencji postanowienia.