Uzasadnienie
J. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] o uwzględnieniu zarzutów dotyczących sprostowania granicy pomiędzy działką nr 1443 a działką nr 1440 oraz prawidłowego wykazania budynku mieszkalnego i gospodarczego.
Postanowieniem z dnia 17 września 2013 r. tut. Sąd odmówił uwzględnienia zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania wymienionej wyżej decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r.
Zażalenie na to postanowienie odrzucone zostało postanowieniem z dnia 9 października 2013 r., z uwagi na brak przedłożenia wymaganej liczby jego odpisów.
Po doręczeniu skarżącemu odpisu postanowienia tut. Sądu z dnia 9 października 2013 r. J. S. złożył na nie zażalenie. Wniósł także o wyłączenie "z toczącego się postępowania" pracownika sekretariatu tut. Sądu – M. K. oraz sędzi sprawozdawcy - Ewy Partyki. Jako podstawę przedmiotowego wniosku wskazał "obawę o niezawisły tok postępowania", której potwierdzenie stanowią – jego zdaniem – postanowienia tut. Sądu z dnia 17 września i z dnia 9 października 2013 r., gdzie "ewidentnie została przekroczona zasada niezawisłego toku postępowania". Podniósł, że jego zażalenie zostało odrzucone mimo tego, że przedłożył odpisy w wymaganej ilości i w wymaganym terminie. Dlatego też obawia się o celowe utrudnianie postępowania.
Sędzia tut. Sądu Ewa Partyka złożyła w dniu 18 października 2013 r. oświadczenie, że nie zachodzą po jej stronie przyczyny wyłączenia sędziego od rozpoznania niniejszej sprawy, wymienione w art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej następnie "P.p.s.a.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącego J. S. odnosi się do wyłączenia sędziego od orzekania w sprawie, jak też wyłączenia pracownika sekretariatu. W pierwszej kolejności należy więc podnieść, że regulacje P.p.s.a. (tzn. art. 18 - art.
22) przewidują jedynie instytucję wyłączenia sędziego, która z mocy art. 24 P.p.s.a. ma zastosowanie także do wyłączenia protokolanta, referendarza sądowego, asesora sądowego oraz prokuratora. Wobec powyższego, a więc faktu, że pracownik M. K. nie należy do wymienionej grupy osób (nie występowała w sprawie jako protokolant), złożony wniosek może podlegać rozpoznaniu tylko w zakresie, w jakim dotyczy sędzi Ewy Partyki.
Przechodząc do jego merytorycznej oceny należy wskazać, że ustawodawca zapewnił każdemu w art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) prawo do bezstronnego sądu. Realizację powyższego zapewniają m. in. unormowania P.p.s.a. ustanawiające instytucję wyłączenia sędziego. Wyłączenie takie możliwe jest bądź z mocy samej ustawy tj. w przypadku zachodzenia jednej z przyczyn wskazanych w art. 18 P.p.s.a., jak też na wniosek strony (bądź też żądanie sędziego), co przewiduje art. 19 P.p.s.a.
W niniejszej sprawie ocenie podlega kwestia zachodzenia przesłanek wyłączenia sędziego z art. 19 P.p.s.a. Wedle tego przepisu, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Okoliczność ta musi zostać przez stronę uprawdopodobniona, na co wskazuje brzmienie art. 20 § 1 P.p.s.a. Wniosek strony wskazujący na taką okoliczność wymaga więc określonej argumentacji, świadczącej o poważnych powodach, które obiektywnie mogą powodować utratę zaufania co do bezstronności sędziego.
Skarżący, żądając wyłączenia sędziego od rozpoznania niniejszej sprawy, wskazał na obawy spowodowane faktem wydania niekorzystnych dla niego postanowień tut. Sądu tj. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (z dnia 17.09.2013 r.) oraz o odrzuceniu zażalenia na to orzeczenie (z dnia 9 października 2013 r.). Okoliczności te jednak nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku w tym zakresie. Ustawodawca przewidział bowiem w P.p.s.a. stosowne regulacje, umożliwiające stronie kwestionowanie zapadłych w jej sprawie orzeczeń tj. odpowiednie środki zaskarżenia. J. S. skorzystał z nich zresztą, składając zażalenia na obydwa wymienione wyżej postanowienia. To właśnie tą drogą skarżący może kwestionować konkretne rozstrzygnięcia sądowe, nie zaś domagając się wyłączenia osoby sędziego, który - działając jako Sąd - rozstrzygnięcia te podjął.
Mając więc na uwadze, że J. S. nie uprawdopodobnił, że w przypadku sędzi Ewy Partyki zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jej bezstronności w niniejszej sprawie, należało odmówić uwzględnienia jego wniosku.
O powyższym orzeczono na podstawie art. 22 § 1, § 2 w zw. z art. 19 i art. 20 § 1 P.p.s.a.