Uzasadnienie
Sygn. II SA/Rz 76/13
Strona skarżąca D. S. we wniosku PPF z dnia 23 stycznia 2013 r., zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Sprawa o wskazanej sygnaturze została wszczęta ze skargi D. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydane w przedmiocie nałożenia obowiązku uiszczenia opłaty legalizacyjnej. Skarga w/w osoby do chwili obecnej nie została rozpoznana przez Sąd.
Sytuacja majątkowa skarżącej oraz członków jej gospodarstwa domowego została wyczerpująco opisana we wniosku PPF. W uzasadnieniu wniosku stwierdzono, że zwolnienie od koszów sądowych jest konieczne z uwagi na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, a w szczególności wywiązania się z obowiązku pokrycia opłat za energie elektryczną, żywność, opał, leki. W skład gospodarstwa domowego wchodzą oprócz skarżącej jej matka E. S. oraz ojciec J. S. Rodzina zamieszkuje w domu o pow. 100 m², posiada nieruchomość rolną o pow. 40a. Członkowie gospodarstwa domowego nie posiadają zasobów pieniężnych i przedmiotów wartościowych. Dochody tych osób stanowi emerytura E. S. w wysokości 900 zł, emerytura J. S. w wysokości 900 zł oraz dochody D. S. z umowy zlecenia w wysokości 2800 zł miesięcznie.
Stwierdzono, co następuje:
W niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy został ograniczony przez stronę do pełnego zwolnienia od kosztów sądowych (tj. opłat i wydatków). Wobec tego skarżąca obowiązana jest udowodnić, że wysokość istniejących i przyszłych obciążeń finansowych związanych z ciężarem opłat i wydatków sądowych przekracza zdolności dochodowe trzyosobowej rodziny. Innymi słowy, pokrycie tych kosztów spowoduje uszczerbek na poziomie utrzymania koniecznego, czyli możliwości zakupu dóbr i usług o charakterze podstawowym.
Przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym zostały określone w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Podany przepis zobowiązuje stronę do wykazania, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Treść powołanych unormowań podkreśla wyjątkowy charakter instytucji prawa pomocy.
Wnioskodawczyni nie udowodniła w wymaganym przez procedurę sądową stopniu, zaistnienie w jej przypadku pozytywnych przesłanek prawa pomocy w zakresie częściowym. Do powyższej konkluzji prowadzi zestawienie dochodów brutto gospodarstwa domowego wnioskodawczyni oraz istniejących i przyszłych kosztów sądowych. Aktualnym kosztem sądowym jest wpis od skargi w wysokości 100 zł. Ponadto strona skarżąca w zależności od sposobu zakończenia sprawy powinna liczyć się z opłatą kancelaryjną w wysokości 100 zł za złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku WSA oraz wpisem sądowym z tytułu wniesienia środków odwoławczych. Wpis od skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie będzie wynosić 100 zł. Te koszty mają charakter hipotetyczny, a więc nie można zakładać że w ogóle wystąpią. Odnosząc istniejące i potencjalne obciążenia sądowe do zdolności finansowej wnioskodawczyni wypada zauważyć, że uzyskuje ona stałe dochody oraz posiada zaspokojone potrzeby mieszkaniowe.
Treść wniosku oprócz ogólnikowego stwierdzenia o niemożności pokrycia kosztów sądowych, nie wskazuje na okoliczności, które nakazywałyby sytuacje rodziny traktować za wyjątkową, skłaniającą do zniesienia obciążeń publicznoprawnych. Wymaga zauważenia, że podane we wniosku dochody nie uprawniałyby rodzinę S. do uzyskania świadczeń z pomocy społecznej. Reasumując, aktualne i przyszłe koszty sądowe nie są na tyle wysokie, aby mogły negatywnie wpłynąć na poziom utrzymania koniecznego rodziny S. Z przedstawionych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.