Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., [...] Burmistrz B. nakazał D. F. przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania działki o charakterze rolniczym. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm./ oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. nr 98, z 2000 r., poz. 1071 ze zm./.
Decyzja została doręczona D. F. w dniu 7 kwietnia 2009 r. Pismem z dnia 14 sierpnia 2009 r., które wpłynęło do Burmistrza B. dnia 20 sierpnia 2009 r. pełnomocnik D. F. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w związku z wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. Wzywając organ pełnomocnik strony powołał się na art. 101 § 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wskazując, że w trakcie wydawania decyzji doszło do naruszenia przepisów prawa, zwłaszcza art. 28, art. 7 i art. 107 oraz art. 77, art. 80 i art. 138 § 2 k.p.a.
Pismem z dnia 18 września 2009 r. Burmistrz B. odpowiedział na wezwanie skarżącej wskazując brak naruszenia przepisów przytoczonych w wezwaniu.
W dniu 26 października 2009 r. skarżąca D. F. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze zarzuciła decyzji naruszenie art. 28, art. 7 i art. 107 oraz art. 77, art. 80, art. 138 § 2 k.p.a. Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz B. wniósł o jej oddalenie ustosunkowując się do podniesionych zarzutów w sposób określony w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszeń prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem określone środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy określa art. 134 § 1 p.p.s.a. zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.
Skarga D. F. podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków prawnych /zaskarżenia/ jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem. Stosownie do treści art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie, a zgodnie z art. 127 § 2 k.p.a. organem właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ wyższego stopnia.
Decyzja objęta skargą jest decyzja pierwszoinstancyjna, od której strona mogła złożyć odwołanie w prawem przewidzianym terminie, o czym była pouczona w pouczeniu znajdującym się w decyzji. Nie wniesienie odwołania skutkuje tym, że decyzja stała się ostateczna i może być weryfikowana tylko w trybach nadzwyczajnych przewidzianych w k.p.a.
Pośród tych możliwości prawo nie przewiduje drogi wskazanej w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Ta zastrzeżona jest dla aktów stanowiących przepisy prawa. Nie wyczerpanie przez stronę drogi odwoławczej musi skutkować odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.