Uzasadnienie
M. K. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Wniosek ten złożono do sprawy o sygn. akt II SA/Rz 77/12, dotyczącej skargi wyżej wymienionej na postanowienie Wojewody [...] wydane w sprawie odmowy wszczęcia postępowania o uchylenie decyzji ostatecznej. Sprawa zainicjowana przez skarżącą została zakończona przed WSA wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2012 r. o oddaleniu skargi wyżej wymienionej. Należy dodać, że skarżąca uzyskała prawo pomocy polegające na zwolnieniu od kosztów sądowych na podstawie postanowienia z dnia 15 lutego 2012 r. o sygn. akt II SA/Rz 77/12.
Sytuacja majątkowa strony została dokładnie przedstawiona w treści urzędowego formularza PPF oraz w nadesłanym do Sądu piśmie z dnia 9 lutego 2012 r. Skarżąca nie posiada nieruchomości, mieszkania, zasobów pieniężnych. Według treści wniosku PPF strona osiąga dochód w wysokości 839 zł miesięcznie. (netto 723,49 zł). Pozostaje w ciągłym leczeniu. Wysokość dochodów oraz stan zdrowia potwierdzają nadesłane do Sądu dokumenty w postaci zaświadczenia lekarskiego oraz zaświadczenia wystawionego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.
Stwierdzono, co następuje:
Wniosek strony skarżącej dotyczy ustanowienia radcy prawnego. Ze względu na tak zakreślone granice żądania oraz to, że skarżąca korzysta z sądowego zwolnienia od kosztów sądowych, powinna udowodnić, że poniesienie kosztów ustanowienia radcy prawnego, nie jest możliwe ze względu na brak jakichkolwiek środków majątkowych. O takich przesłankach przyznania prawa pomocy świadczy treść art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej P.p.s.a.).
Według rozpoznającego wniosek referendarza sądowego, sytuacja majątkowa i rodzinna strony skarżącej ponad wszelką wątpliwość udowodnia brak jej zdolności do samodzielnego ustanowienia radcy prawnego. Miesięczny dochód przy uwzględnieniu obecnych cen i opłat nie jest wystarczający do pokrycia wynagrodzenia fachowego pełnomocnika oraz zapewnienia minimum egzystencji osoby prowadzącej samotnie gospodarstwo domowe. Według treści wniosku o prawo pomocy w skład majątku skarżącej nie wchodzą żadne znaczące składniki rzeczowe, a także zasoby pieniężne. Wypada dodać, że wymieniona jest osobą schorowaną, co potwierdzają załączone do rozpoznawanego wniosku kopie urzędowych dokumentów. Według treści przesłanych do WSA zaświadczeń M.K. z powodu stanu swego zdrowia jest niezdolna do pracy. Z tej przyczyny otrzymuje rentę okresową wypłacaną przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Te okoliczności życia wypełniają hipotezę art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Ponieważ o kontynuowaniu postępowania sądowego nie mogą decydować wyłącznie posiadane przez stronę zasoby dochodowe i majątkowe, skarżącej należy przyznać prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Jego działanie na rzecz strony jest niezbędne z uwagi na przymus radcowsko – adwokacki przy sporządzeniu skarg kasacyjnych. Przeciwne orzeczenie spowodowałoby naruszenie chronionego przez prawo minimum koniecznego utrzymania osoby fizycznej.
W podobny sposób wniosek strony M. K. został oceniony w postanowieniu referendarza sądowego z dnia 3 września 2009 r. o sygn. akt II SA/Rz 561/09 oraz z dnia 15 lutego 2012 r., o sygn. II SA/Rz 77/12.
Z przedstawionych powodów orzeczono o przyznaniu prawa pomocy w poprzez zastosowanie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.