Uzasadnienie
S. S. we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skardze na postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] września 2007 r. Nr [...] zwróciła się o "zwolnienie skarżącej z kosztów postępowania administracyjnego oraz przyznanie mi adwokata, bądź radcy prawnego z urzędu"; w złożonym następnie na wezwanie Sądu urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego bądź adwokata.
W zawartym w nim oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazała jedynie córkę jako na osobę z którą pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym i uzyskiwane przez nie dochody, powołując się przy tym dodatkowo na informacje zawarte w dołączonej odrębnej karcie.
Uznając, iż dane te wyczerpują zakres informacji niezbędnych do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, po jego rozpoznaniu uznano go za uzasadniony.
Zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie zastępcy prawnego w osobie m.in. radcy prawnego lub adwokata wiąże się z przyznaniem całkowitego prawa pomocy, co w przypadku osoby fizycznej związane jest z wymogiem wykazania przez nią braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania.
Sytuacja materialno – bytowa wnioskodawczyni w dostateczny sposób wykazuje spełnienie przez nią ustawowej przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. S. S. zamieszkuje wraz ze swoją córką H. K. w domu stanowiącym własność jej wnuczki, która się nimi opiekuje; wnuczka ze swoją rodziną prowadzi odrębne gospodarstwo domowe (okoliczność tę wzięto pod uwagę z urzędu w związku z informacjami udzielonymi przez skarżącą w innej toczącej się przed tutejszym Sądem sprawie z jej skargi sygn. akt II SA/RZ 206/07, w której to na skutek złożonego wniosku przyznano jej już prawo pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata).
Wobec braku wartościowych składników majątkowych które w wyniku ewentualnego spieniężenia mogłyby stanowić źródło pokrycia wydatków związanych z kosztami postępowania, możliwość poniesienia przez skarżącą kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z wyboru może być rozpatrywana jedynie w odniesieniu do dochodów jej (emerytura) i córki (renta inwalidzka); są to odpowiednio kwoty 2280 zł. (brutto) i 147 zł. (netto).
Kwota świadczenia pobieranego przez skarżącą z pewnością nie może być uznana za niską i w normalnych okolicznościach, uwzględniając przeciętne koszty utrzymania i brak nadzwyczajnych wydatków, nie uzasadniałaby przyznana prawa pomocy.
Nie można jednak pominąć faktu, że znaczna część tych dochodów jest przeznaczana na pokrycie kosztów leczenia, co wynika zarówno z wieku skarżącej (82 lata), jak i stanu zdrowia jej córki (stwardnienie rozsiane); choroba córki wymaga stosowania drogich leków, których koszt zakupu wynosi ok. 1500 zł. miesięcznie.
Z pobieranej przez córkę renty (pełna jej wysokość to 670 zł.) są potrącane koszty jej pobytu, opieki i rehabilitacji w Zakładzie Opiekuńczo – Leczniczym w P. (z tego powodu otrzymuje ona tylko 147 zł. miesięcznie). Po odliczeniu wskazanych wydatków wnioskodawczyni i jej córce pozostaje kwota ok. 780 zł., która jest przeznaczana na zakup żywności, opłaty za media, zakup opału, leków i innych środków medycznych, rehabilitację.
Wobec tego należy uznać, że S. S. nie ma obecnie praktycznie żadnych realnych możliwości wygospodarowania środków na pokrycie kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania. Oceny tej nie zmienia fakt uzyskiwania przez nią doraźnej pomocy finansowej otrzymywanej ze strony organizacji wspierających kombatantów (okoliczność ta znajduje potwierdzenie np. w zalegającej w aktach administracyjnych sprawy kserokopii skierowanego do S.S. przez Fundację "P" zawiadomienia z dnia 5 września 2007 r. o przyznaniu zasiłku na zakup lekarstw w wysokości 500 zł.).
Poprzez przywołane przez siebie argumenty skarżąca wykazała w dostateczny sposób, że nie jest w stanie ponieść związanych ze sprawą kosztów postępowania. Potwierdza to zasadność jej wniosku skutkującą przyznaniem prawa pomocy w pełnym wnioskowanym zakresie. Odmienne uznanie zaś mogło by się wiązać z pozbawieniem skarżącej prawa do sądu i możliwości skorzystania ze wszystkich przysługujących jej jako stronie postępowania uprawnień.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.