Uzasadnienie
MD wystąpił ze skargą na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [.] kwietnia 2017 r. nr [.], którą zreformowano decyzję [.] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [.] z dnia [.] lutego 2017 r. nr [.] i nałożono na MD karę pieniężną w kwocie 15 000 zł. Jednocześnie w tym samym piśmie zawarł skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [.] czerwca 2017 r. nr [.], którym odmówiono uwzględnienia zgłoszonego przez niego po wydaniu decyzji z dnia [.] kwietnia 2017 r. żądania uzupełnienia jej uzasadnienia w trybie art. 111 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Wobec tego sprawę ze skargi na decyzję z dnia [.] kwietnia 2017 r. zarejestrowano pod sygn. II SA/Rz 785/17, natomiast na postanowienie z dnia [.] czerwca 2017 r. wyłączono do odrębnego procedowania i zarejestrowano pod sygn. II SA/Rz 786/17.
Skarga na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [.] czerwca 2017 r. podlega odrzuceniu z powodu niedopuszczalności drogi sądowej.
Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy art. 111 § 1 i § 1b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) dalej zwanej "k.p.a.". Zgodnie z nimi, strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach (§ 1). Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia (§ 1b). W przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia (§ 2).
Zakres kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny określają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) dalej zwanej "p.p.s.a.", w szczególności art. 3 § 2. W myśl art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontroli tej podlegają postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z wymienionych w powołanym wyżej przepisie kategorii rozstrzygnięć administracyjnych. Nie służy na nie zażalenie, ponieważ nie przewidują tego przepisy k.p.a. Zgodnie zaś z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Nie jest to również rozstrzygnięcie kończące postępowanie administracyjne ani rozstrzygające sprawę co do istoty, ponieważ to zostało zakończone i rozstrzygnięte decyzją z dnia 28 kwietnia 2017 r. Postanowienie wydawane w trybie przepisów art. 111 k.p.a. nie podlega odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Ma natomiast wpływ na bieg terminu do wniesienia skargi na decyzję, ponieważ wystąpienie z takim żądaniem w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji powoduje przerwanie biegu terminu do wniesienia skargi (albo pozostałych środków prawnych wymienionych w art. 111 § 2 k.p.a.) aż do dnia doręczenia postanowienia rozstrzygającego w przedmiocie wniosku, kiedy termin ten rozpoczyna bieg na nowo (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2014 r. sygn. II OSK 1089/14 oraz wyrok tego Sądu z dnia 20 października 2015 r. sygn. II OSK 1222/15, a także postanowienie tut.
Sądu z dnia 10 lutego 2016 r. sygn. II SA/Rz 1207/15; wszystkie dostępne na stronie internetowej "http://orzeczenia.nsa.gov.pl"). Orzeczenie w przedmiocie uzupełnienia decyzji nie ma bowiem bytu samodzielnego, lecz jest ściśle związane z aktem objętym wnioskiem, ponieważ może wywrzeć wpływ na jej treść. Natomiast wadliwość decyzji, także w kwestii uzasadnienia, można zwalczać występując ze skargą na taki akt. Dopiero w toku takiego postępowania możliwe byłoby poddanie przez Sąd kontroli postanowienia wydanego na podstawie art. 111 § 1b k.p.a., a to na zasadach określonych w art. 135 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.