Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 roku, Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny umorzył postępowanie w przedmiocie zażalenia F. F. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Organ wprawdzie przyznał żalącemu rację, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, w okresie od 9 maja 2006 roku do 2 czerwca 2006 roku pozostawał w bezczynności, jednakże z uwagi na zakończenie postępowania w sprawie, wydawanie postanowienia o wyznaczeniu dodatkowego terminu do załatwienia sprawy stosownie do treści art. 37 § 2 ustawy z dnia 13 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz.1071, powoływana dalej jako kpa) uznał za bezprzedmiotowe. Do przedmiotowego postanowienia dołączono pouczenie, iż podlega ono zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w terminie 30 dni od daty doręczenia.
W dniu 13 lipca 2006 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga F. F. na w/w postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2006 roku, Nr [...].
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a. sądowa kontrola postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym obejmuje wyłącznie te z nich, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty.
Postanowienie przewidziane w art. 37 § 2 kpa nie mieści w żadnej z powyższych kategorii. Na postanowienie to nie służy zażalenie, nie jest ono również postanowieniem kończącym postępowanie ani orzekającym co do istoty sprawy - ma ono wyłącznie charakter incydentalny. Reasumując należy więc stwierdzić, iż na postanowienie takie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Stanowisko takie zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 marca 2003 r., sygn. akt I SA/Łd 1415/2001, w którym stwierdzono: "Postanowienie przewidziane w art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) nie mieści się w kategorii postanowień wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. 1995 r. Nr 74 poz. 368 ze zm.), na które służy skarga do sądu administracyjnego."
Postanowienie to zostało wydane na gruncie nieobowiązujących już przepisów ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, jednakże z uwagi na identyczną treść art. 16 ust.1 pkt 2 wzmiankowanej ustawy i art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. zachowało pełną aktualność.
Sąd jednocześnie wyjaśnia, że zawarte w zaskarżonym postanowieniu błędne pouczenie o prawie wniesienia na nie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie nie może wpływać na treść bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa i skutkować zniesieniem płynących z nich rygorów. Oznacza to, iż samo pouczenie skarżącego przez organ o prawie wniesienia skargi do sądu nie może zastępować treści przepisów prawa, które takiego uprawnienia nie przewidują.
Wydanie przez organ odwoławczy postanowienia w trybie art. 37 § 2 kpa ma wyłącznie ten skutek, że otwiera drogę do wniesienia skargi na bezczynność organu I instancji. Samo jednak zaskarżone być nie może.
Mając całość powyższego na uwadze, sąd w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną.