Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 grudnia 2018 r. (data wpływu do organu) A. K., A. K. i J. K. wnieśli za pośrednictwem Wojewody, skargę na decyzję tegoż organu z dnia [...] września 2019 r. w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Jednocześnie zawnioskowali o przywrócenie terminu do złożenia skargi.
Uzasadniając wniosek wskazali, że w toku całego postępowania administracyjnego dotyczącego zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, a także na etapie postępowania toczącego się przed sądami administracyjnymi, reprezentowani byli przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie r. pr. R. K. Kwestionowana decyzja również została doręczona temu pełnomocnikowi. Wyjaśnili, że w tym okresie J. K. przebywał w szpitalu, zaś pozostali skarżący kilkukrotnie kontaktowali się z kancelarią pełnomocnika i przekazywali prośby o podjęcie dalszych czynności procesowych. Zostali zapewnieni o planowanym wniesieniu skargi od decyzji Wojewody do WSA w Rzeszowie. Wyjaśnili także, że w dniu 10 grudnia 2018 r. do J. K. wpłynęło pismo (adresowane do Prezydenta Miasta [...]) informujące, że akta sprawy zostają zwrócone do organu I instancji, z uwagi na fakt niezłożenia skargi do WSA i uprawomocnienia się decyzji.
Skarżący podnieśli, że zaniechanie pełnomocnika poprzez brak złożenia skargi do sądu powoduje dla nich ujemne skutki, zamyka drogę do dochodzenia swoich praw związanych ze zwrotem wywłaszczonych nieruchomości. Stwierdzili, że celem ustanowienia fachowego pełnomocnika, jest chęć powierzenia własnych spraw profesjonaliście. Osoby, które ustanowiły takiego pełnomocnika mają prawo oczekiwać, że powierzone zadania będzie wykonywał w poszanowaniu dobrze pojętego ich interesu. Ustanowiony pełnomocnik był nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany, ze względu na działania w imieniu strony skarżącej, do złożenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - określanej dalej jako "P.p.s.a.") - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, § 2 i § 4 P.p.s.a.).
Z powyższego wynika, że możliwość przywrócenia terminu przewiduje art. 86 § 1 i 2 P.p.s.a., a warunki określa art. 87 P.p.s.a. Warunki te muszą być spełnione łącznie, aby wniosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie. Warunkami tymi są: wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminu; powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego oraz dokonanie wraz ze złożeniem wniosku czynności, której strona nie dokonała w terminie.
Stosownie zaś do art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z przyjętym w doktrynie poglądem wniosek jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 P.p.s.a. – (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek –"Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" – Komentarz, wyd. Zakamycze 2005, str. 222).
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy oraz w świetle powołanych wyżej przepisów, wniosek A. K., A. K. i J. K. o przywrócenie terminu do złożenia skargi uznać należy za spóźniony, albowiem jego wniesienie nastąpiło z naruszeniem ustawowego terminu, określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a.
Skarżący jako przyczynę uchybienia terminu wskazują na brak świadomości, że pełnomocnik r. pr. R. K. (reprezentujący ich w postępowaniu administracyjnym) nie podjął czynności zmierzających do zaskarżenia decyzji Wojewody do WSA w Rzeszowie. Podają, że informację o zwrocie akt do organu I instancji, o niezłożeniu skargi do Sądu i o uprawomocnieniu się decyzji Wojewody powzięli z pisma skierowanego do Prezydenta Miasta [...]. Wskazują przy tym, że pismo to wpłynęło do J. K. 10 grudnia 2018 r. i od tego dnia należy liczyć siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.
Powyższe twierdzenie skarżących nie znajduje jednakże oparcia w aktach sprawy. Z analizy dokumentów nadesłanych do tut. Sądu wynika bowiem, że rzeczywiście pismo Wojewody z dnia [...] listopada 2018 r. skierowane do organu I instancji o zwrocie po wykorzystaniu akt i informujące o upływie dnia 22 października 2018 r. bezskutecznie terminu do wniesienia skargi oraz uprawomocnieniu się decyzji Wojewody zostało wysłane do stron postępowania, w tym m. in. do J. K. (jako pełnomocnika M. S., M. W. i D. S.) oraz do r. pr. R. K. (pełnomocnika J. K., A. K. i A. K.). Jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru ww. pisma zostało ono doręczone fachowemu pełnomocnikowi dnia 29 listopada 2018 r., zaś J. K. dnia 3 grudnia 2018 r. Zatem to 3 grudnia 2018 r. należało uznać za dzień w którym m. in. J. K. powziął wiadomość o braku złożenia skargi do Sądu i od tego dnia należało liczyć siedmiodniowy termin przewidziany na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W tych okolicznościach uznać należało, że przewidziany w art. 87 § 1 P.p.s.a. siedmiodniowy termin do złożenia wniosku upłynął dla skarżących najpóźniej w dniu 10 grudnia 2018 r.
W konsekwencji przyjąć należy, że skarżący uchybili temu terminowi, gdyż pismo zawierające wniosek o przywrócenie terminu zostało złożone w siedzibie organu dnia 17 grudnia 2018 r.
Tym samym wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi jest spóźniony i jako taki podlega odrzuceniu.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 88 P.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.