Uzasadnienie
W skardze na opisane w sentencji postanowienie, którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w [.] z dnia [.] marca 2015 r. nr [.] obciążające Spółkę kosztami badania sprawdzającego automatu do gier o niskich wygranych w kwocie 900 zł, Spółka zawarła – skierowany tak do organu jak i Sądu – wniosek o wstrzymanie jego wykonania.
Postanowieniem z dnia [.] czerwca 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w [.] odmówił uwzględnienia ww. wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwanej: "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania postanowienia, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z tego wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie.
Ponadto, wniosek skarżącego powinien być należycie umotywowany, jakkolwiek Sąd winien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy (zob. postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13). Rozpoznanie wniosku odbywa się bez oceny zasadności skargi.
Postanowienie o obciążeniu strony kosztami przeprowadzonego badania automatu do gier o niskich wygranych w kwocie 900 zł stanowi akt administracyjny podlegający wykonaniu, w tym egzekucji. Niemniej, skarżąca Spółka w jakikolwiek, najmniejszy nawet sposób nie uprawdopodobniła, że jej wykonanie może wywołać dla niej skutki określone w powołanym wyżej przepisie. Nie ujawniła swojej sytuacji majątkowej, osiąganych dochodów i ponoszonych wydatków bądź posiadanych zasobów. Okoliczności tych nie sposób również wywieść z akt sprawy. Brak zatem jakiejkolwiek podstawy do przyjęcia, że uiszczenie lub nawet wyegzekwowanie od Spółki przed zakończeniem postępowania sądowego kwoty 900 zł może grozić jej wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Wprawdzie w aktach sądowych znajduje się wyciąg z rachunku bankowego oraz kopia bilansu i bilansu likwidacyjnego sporządzonych na dzień 10 grudnia 2014 r., jednak dokumenty te także nie pozwalają na przyjęcie, że ewentualne uregulowanie kwoty 900 zł (która przecież będzie mogła być zwrócona jako forma przywrócenia stanu poprzedniego) – dobrowolne lub przymusowe, może spowodować dla Spółki dodatkowe negatywne konsekwencje ponad sam fakt zapłaty takiej należności.
Z podanych względów, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzeczono jak w sentencji.