Uzasadnienie
Uzasadnienie
W dniu 31.08.2006 r. wpłynął do Dyrektora Szkół Ponadgimnazjalnych nr 2 w T. wniosek nauczyciela I.K. o rozpoczęcie stażu dla uzyskania awansu zawodowego na nauczyciela dyplomowanego.
Wymieniony Dyrektor w ocenie z dnia 2.07.2009 r. – negatywnie ocenił dorobek zawodowy I.K. za okres stażu.
Od tej oceny wskazany nauczyciel złożył w ustawowym terminie odwołanie do P. Kuratora Oświaty w R. Organ sprawujący nadzór pedagogiczny uwzględnił odwołanie i oceną z dnia 18.08.2009 r. – pozytywnie ocenił dorobek zawodowy za okres stażu nauczyciela I.K.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie za pośrednictwem Kuratora Oświaty na ocenę Kuratora wniosła Dyrektor Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nr 2 w T., w której zarzuciła, że ustalona przez Kuratora ocena dorobku zawodowego w/w nauczyciela nie jest zgodna z przepisami ustawy z dnia 26.01.1982 r. Karta Nauczyciela.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
Na wstępie wymaga wyjaśnienia kwestia charakteru prawnego oceny dorobku zawodowego nauczyciela, o jakiej mowa w art. 9c ust. 6-11 ustawy z dnia 26.01.1982 r. Karta Nauczyciela /Dz. U. z 2006 r., nr 97, poz. 674, z późn. zm./, zwana dalej Kartą Nauczyciela, a w szczególności czy jest to decyzja administracyjna, inny akt administracyjny, czynność materialno-techniczna.
Z art. 9c ust. 8 i 9 Karty Nauczyciela wynika, że ocena powinna być sporządzona na piśmie, winna zawierać uzasadnienie i pouczenie o możliwości wniesienia odwołania do organu sprawującego nadzór pedagogiczny.
Wymienione elementy charakteryzują decyzję administracyjną /art. 107 § 1 k.p.a./. Poza tym wskazana ocena rozstrzyga sprawę konkretnego nauczyciela co do istoty sprawy, bo pozytywnie lub negatywnie ocenia dorobek zawodowy nauczyciela i tym samym decyduje o dalszym postępowaniu zmierzającym do uzyskania przez nauczyciela stopnia awansu zawodowego.
Z przedstawionych względów Sąd przyjął, że rzeczona ocena jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego /k.p.a./. W związku z tym ocena negatywna w I instancji została wystawiona przez organ, który kwestionuje w drodze skargi decyzję ostateczną, wydaną przez organ odwoławczy.
W orzecznictwie, jak również w piśmiennictwie prawniczym na tle art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. nr 74, poz. 368, ze zm./ oraz na tle art. 50 § 1 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm./, zwanej dalej skrótem: p.p.s.a., utrwaliło się zapatrywanie, że organ który wydał decyzję w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej, czyli nie ma interesu prawnego do wniesienia skargi na decyzję ostateczną wydaną przez organ odwoławczy. /por. postanowienie NSA z dnia 19.05.1998 r., I SA/Łd 78/98 niepublikowane, uzasadnienie uchwały 7 sędziów NSA z dnia 11.04.2005 r., OPS 1/04 – ONSAiWSA nr 4/2005, poz. 62, str. 27, M. Bogusz – Zaskarżenie decyzji administracyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wydawnictwa Prawnicze, W-wa 1997 r., str. 60-65, J.P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. LexisNexis, W-wa 2008 r., str. 153 i 206/.
Skoro organ I instancji nie ma legitymacji skargowej, zatem Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6, art. 58 § 3 i art. 16 § 2 p.p.s.a. – skargę odrzucił.
W punkcie II postanowienia, Sąd orzekł o zwrocie stronie skarżącej kwoty 200,- zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. Zdaniem Sądu, Sąd nie mógł zastosować niekorzystnego dla strony art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., bowiem od 1.01.2006 r., skargi mogą być składane do Sądu tylko za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżony akt administracyjny /art. 54 § 1 p.p.s.a./. Powołany przepis jest de facto przepisem przejściowym i mógł być stosowany w sytuacji określonej w art. 98 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1271, ze zm./, który w okresie 1.01.2004 r. – 31.12.2005 r. dopuszczał możliwość wnoszenia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego. /por. S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek – Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Wyd. LexisNexis, W-wa 2007 r., str. 201-202/.