Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r., [...] Wojewoda uchylił decyzję Starosty Powiatu M. z dnia [...]r., [...]odmawiającą umorzenia odsetek ustawowych w kwocie 45.534 złotych 57 groszy od pożyczki udzielonej K.P. na zorganizowanie dodatkowych miejsc pracy i umorzył postępowanie prowadzone w I instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że przyjęte w decyzji odwoławczej rozstrzygnięcie jest konsekwencją zastosowania art. 18 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz. U. nr 58, z 2003 r., poz. 514 ze zm./, który wyłącza możliwość zastosowania do jednoosobowego przedsiębiorcy jakim był pożyczkobiorca instytucji umorzenia pożyczki, o której stanowi art. 18 ust. 4a ustawy. Równocześnie Wojewoda wywiódł, że rozpoznanie wniosku o umorzenie odsetek na rzecz K. P. zarówno przed organem I i II instancji nastąpiło na podstawie przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, gdyż obowiązek stosowania starego prawa wynika z art. 139 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz. U. nr 99, poz. 1001/.
Z decyzją Wojewody nie zgodziła się A.P. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej umorzenia postępowania w I instancji jako niezgodnej z przepisami prawa oraz o zasądzenie kosztów według norm prawem przewidzianych. W uzasadnieniu skargi wskazała, że umorzenie postępowania uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie sprawy, a to prowadzi do sytuacji, gdy istota jej wniosku nie zostaje rozpoznana.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi przywołując argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./, dalej prawo o p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działania administracji stosując prawem przewidziane środki. Kontrola ta oparta jest o kryterium legalności, co oznacza stosownie do treści art. 134 § 1 prawa o p.s.a., że sądy rozpoznając skargę nie są związane jej zarzutami, podstawami prawnymi, ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.
Tak określony zakres sądowej kontroli daje podstawę do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja, mimo że wydana z naruszeniem prawa, to nie może zostać uchylona, a to oznacza, że skarga podlega oddaleniu. Sąd mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) prawa o p.s.a. uznaje, że podstawą uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia może być naruszenie przepisów postępowania ale tylko pod warunkiem, że takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że ustawa nie daje Sądowi prawa do uchylenia zaskarżonych orzeczeń administracyjnych, jeżeli Sąd stwierdzi jakiekolwiek naruszenie prawa formalnego.
W konsekwencji taki sposób traktowania przez ustawodawcę naruszeń prawa procesowego zmusza do nieuwzględnienia skarg w tych wszystkich przypadkach, gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów procesowych, ale dojdzie do przekonania, że naruszenie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie będące przedmiotem sądowej kontroli.
W sprawie ze skargi A.P. Sąd doszedł do przekonania, że istniejące naruszenie przepisów postępowania nie może być podstawą uwzględnienia skargi, ponieważ rozstrzygnięcie Wojewody Podkarpackiego skarżone do Sądu odpowiada obowiązującemu prawu. Zważyć należy, że skarżona decyzja uchyliła decyzję Starosty Powiatu M. i umorzyła postępowanie przed organem I instancji. Takie rozstrzygnięcie jest zdaniem Sądu poprawne, choć motywy które leżą u jego podstaw są zupełnie inne niż podane przez Wojewodę. Zdaniem Sądu art. 18 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ilekroć odnosi się do pożyczki udzielanej z Funduszu Pracy to wyraźnie wskazuje, że podmiotem do którego może być stosowany ten przepis jest pożyczkobiorca. W sprawie rozpoznawanej przez Sąd podmiotem takim mógł być tylko pożyczkobiorca K.P., zatem postępowanie przed organem I instancji, a później odwoławczym mogłoby się toczyć tylko na jego wniosek.
Złożenie wniosku o umorzenie pożyczki przez żonę A.P., poręczyciela pożyczki nie mogło uruchomić postępowania przed Starostą Powiatu M. Zatem decyzja odmawiająca umorzenia odsetek wydana przez ten organ naruszała prawo, gdyż skierowano ją do pomiotu, który nie mógł być jej adresatem. Z tego więc powodu jej uchylenie i umorzenie postępowania przez Wojewodę doprowadziło do stanu który odpowiada prawu. Umorzenie postępowania przed organem I instancji po wcześniejszym uchyleniu jego decyzji jest substytutem stwierdzenia nieważności w postępowaniu odwoławczym. W takim też charakterze funkcjonuje decyzja będąca przedmiotem skargi. Taki też był powód oddalenia skargi, a to oznacza, że Sąd nie podzielił argumentacji organu odwoławczego, która była podstawą uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
Sąd stoi na stanowisku, że każdy pożyczkobiorca wskazany w art. 18 ustawy o zatrudnieniu ma prawo wystąpić w trybie wskazanym w tym przepisie z wnioskiem o umorzenie pożyczki. Ograniczenie jest tylko takie, że ma to zrobić pożyczkobiorca, a nie to na które wskazano w zaskarżonej decyzji.
Konkludując należy stwierdzić, że wniosek skarżącej o umorzenie pożyczki nie mógł prowadzić do merytorycznego orzekania, ale to nie pozbawia pożyczkobiorcy prawa do wystąpienia z wnioskiem w każdym czasie i wniosek taki musi być poddany merytorycznej ocenie.
Mając na uwadze powyższe i treść art. 151 prawa o p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.