Uzasadnienie
Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...].04.2002 r. /[...] /, wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania S. W. od decyzji Starosty [...] z dnia [...].02.2002 r. /[...] / orzekającej o wprowadzeniu w operacie ewidencji gruntów wsi J. gm. [...] zmian dotyczących powierzchni i konfiguracji działki nr 977/1 w oparciu o mapę uzupełniającą wraz z wykazem zmian gruntowych, wpisaną do zasobu powiatowego w dniu 3.01.2002 r. za nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia decyzji ostatecznej wynika, że S. W. pismem z dnia 5.11.2001 r., skierowanym do Starosty [...], zwrócił się o wyjaśnienie wykazania w operacie ewidencji wsi J. zwiększonej powierzchni swojej nieruchomości gruntowej o 300m2, wnosząc o sprostowanie powierzchni nieruchomości, gdyż wiąże się to z opłatą podatku gruntowego. W oparciu o sporządzoną przez uprawnionego geodetę mapę uzupełniającą wraz z wykazem zmian gruntowych, Starosta [...] decyzją z dnia [...].02.2002 r. orzekł owprowadzeniu w operacie ewidencji gruntów wsi J., gm. [...] następujących zmian: - w pozycji rej. nr 469 w miejsce działki nr 977/1 o pow. 0,06 ha wpisano działkę nr 977/3 o pow. 0,02 ha na rzecz S. W. /Kw [...]/, - w pozycji rej. nr 2 wpisano działkę nr 977/4 o pow. 0,04 ha na rzecz Mienia Wiejskiego wsi J. Wydaną decyzję organ ten uzasadnił koniecznością usunięcia omyłki powstałej podczas odnowienia ewidencji gruntów wsi J. i doprowadzeniem do zgodności danych zawartych w operacie ewidencji ze stanem prawnym wynikającym z Kw [...].
Ustalona w wyniku dokonanych zmian ogólna powierzchnia nieruchomości stanowiącej własność S. W. wynosząca 0,09 ha jest mniejsza o 0,01 ha od powierzchni określonej w zawiadomieniu z PBN z powodu obliczenia jej powierzchni metodą dokładniejszą – analityczną. S. W. odwołaniem zakwestionował wykonaną mapę uzupełniającą dotyczącą zmiany powierzchni i konfiguracji nieruchomości gruntowej jako niezgodną ze stanem faktycznym. Zarzucając pomniejszenie powierzchni jego działki o 0,01 ha na korzyść działek sąsiednich, żądał by powierzchnia jego gruntu odpowiadała powierzchni podanej w zawiadomieniu PBN z dnia 9.01.1984 r. i wynosiła 0,10 ha.
Organ II instancji podkreślił, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie, a w szczególności na podstawie opracowania geodezyjnego zwanego synchronizacją, polegającą na porównaniu stanu wynikającego z mapy katastralnej w skali 1:2880 z aktualnie obowiązującym stanem, który ilustruje mapa w skali 1:2000 wynika, że parcele gruntowe 631/10, 631/21 i pb 101 zniesione do pgr 631/10 objęte Kw [...] wykazane na rzecz S. W. uwidocznione w przedłożonym zawiadomieniu z PBN [...] utworzyły działkę ewidencyjną nr 977/2 o pow. 0,07 ha oraz część działki nr 977/1 o pow. 0,06 ha, która w całości została wykazana w operacie ewidencyjnym na rzecz S. W., łącznie 0,13 ha.
Natomiast stan prawny przedmiotowej nieruchomości dowodzi istnienia błędu w wykazaniu jej w operacie ewidencyjnym wsi J. W operacie ewidencji gruntów możliwa jest eliminacja oczywistych omyłek i błędów, jednak nastąpić to może w przypadku ich oczywistości. Zatem jeśli błąd jest ewidentny, to właściwym jest sprostowanie błędu i dostosowanie ewidencji gruntów do stanu istniejącego bezpośrednio przed jego popełnieniem. Celem usunięcia nieprawidłowości w operacie ewidencji w odniesieniu do przebiegu granic i powierzchni nieruchomości odpowiadającej pgr 631/10 własności S. W. uprawniony geodeta sporządził mapę uzupełniającą wraz z wykazem zmian gruntowych, który wykazał, że działka nr 977/1 podzieliła się na działki nr 977/3 o pow. 0,02 ha 977/4 o pow. 0,04 ha, powierzchnia tych działek została obliczona analitycznie i nie może być inna niż to wynika z obliczeń. Wg wykazu zmian gruntowych dz. 977/2 i 977/3 odpowiadają pgr 631/10, która zgodnie z zawiadomieniem PBN stanowi własność S. W. Natomiast kwestia zaakceptowania przez wnioskodawcę przebiegu granic tych nieruchomości oraz domniemanie powiększenia sąsiednich działek kosztem pomniejszenia jego działki o 0,01 ha w tym postępowaniu nie ma pryncypialnego znaczenia, gdyż chodzi tu o odtworzenie stanu faktycznego przed poprawieniem błędu. Rozstrzygnięcie przebiegu granicy tych nieruchomości i określenie jej zasięgu powinno nastąpić w postępowaniu o rozgraniczenie nieruchomości z wniosku zainteresowanej strony.
Opisaną decyzję z dnia [...].04.2002 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie S. W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie decyzji Starosty [...] z dnia [...].02.2002 r. /[...] / i zarzucając im:
- - naruszenie przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków – zmiana przebiegu granicy działek i wprowadzenie do ewidencji gruntów spornych danych z pominięciem postępowania wyjaśniającego lub rozgraniczeniowego,
- - naruszenie art. 64 ust. 3 Konstytucji RP – ograniczenie prawa własności,
- - naruszenie przepisów k.p.a. – zasady dochodzenia prawdy obiektywnej. Uzasadniając skargę S. W. podał, że w 1982 r. nabył w drodze dziedziczenia nieruchomość położoną w J. gm. [...] o pow. 0,10 ha /Kw [...] w Sądzie Rejonowym w D./, obejmującą działkę nr 631/10, która powstała po zniesieniu do tej działki pgr 631/10, 631/21 i pb 101. Od momentu jej nabycia nie dokonywał żadnych jej podziałów, do 1987 r. – podatek od nieruchomości naliczany był od powierzchni 0,10 ha. W 1987 r. Urząd Gminy rozpoczął naliczanie podatku od nieruchomości od powierzchni 0,13 ha i nie mogąc wyjaśnić tej sytuacji w Urzędzie Gminy, skierował dnia 5.11.2001 r. do Wydziału Geodezji, Kartografii, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego [...] żądanie wyjaśnienia powyższej kwestii i dostosowanie ewidencji do stanu ujawnionego w Księdze wieczystej nr [...]. Zdaniem skarżącego organ I instancji nie dostrzegł, że kwestię ustalenia przebiegu granicy należy rozwiązać w postępowaniu rozgraniczeniowym, a nie z jego pominięciem – poprzez aktualizację ewidencji gruntów /takie stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 19.11.1999 r. sygn. akt II SA 1384/00, stwierdzając w nim, że "do ewidencji nanosi się bezsporne dane/. Nadto organ ten naruszył zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej, gdyż nie dopełnił wszelkich czynności, które pozwoliłyby ustalić rzeczywisty stan prawny i faktyczny. Naruszył też obowiązek wynikający z § 47 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, gdyż nie przeprowadził postępowania celem wyjaśnienia spornych kwestii dotyczących przebiegu granic i powierzchni działek, ani nie zażądał w trybie art. 22 ust. 3 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne przedstawienia dokumentów niezbędnych do wprowadzenia zmian w ewidencji. Decyzję oparł jedynie na opracowaniu geodezyjnym, polegającym na porównaniu mapy katastralnej i ewidencyjnej, natomiast nie przeprowadził żadnych pomiarów terenowych z udziałem zainteresowanych stron. Skarżący podkreślił, że w wyniku wpisanych na mocy decyzji Starosty [...] zmian przebiegu granicy zmniejszyła się powierzchnia jego nieruchomości wykazana w ewidencji gruntów o 0,0100 ha, przy czym w uzasadnieniu tej decyzji wyjaśniono – nie podając podstawy prawnej – że różnica owych 100m2 "mogła wystąpić przy obliczaniu powierzchni lub przy zaokrągleniu powierzchni". Jest to niezgodne z § 62 cyt. wyżej rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Podstawę oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych jest ewidencja /art. 27 ustawy o księgach wieczystych i hipotece/, zatem konsekwencją zmiany danych w ewidencji będzie wpis zmian w księdze wieczystej i doprowadzi to do ograniczenia przysługującego mu prawa własności nieruchomości, co jest niezgodne z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Skarżący stwierdził ponadto, że nie może wykazać się mapą uwzględniającą stan w czasie nabycia przedmiotowej nieruchomości. Ze względu jednak na to, że przedmiotowa nieruchomość jest własnością rodziny od ponad osiemdziesięciu lat, może jedynie zapewnić, iż granice ujawnione obecnie w ewidencji gruntów nie są prawidłowo ustalone.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 23.07.2004 r. sygn. akt SA/Rz 888/02 oddalił skargę S. W. W uzasadnieniu wyroku Sąd m. in. stwierdził, że według ustaleń organów obu instancji stan prawny przedmiotowej nieruchomości dowodzi o istnieniu błędu w wykazaniu jej w operacie ewidencyjnym wsi J. Skoro więc błąd był ewidentny, poprzez sprostowanie błędu doprowadzono do stanu zgodnego z wykazanym stanem prawnym w drodze sprostowania błędu. Kwestia zaakceptowania przez skarżącego przebiegu granic jego nieruchomości nie może być przedmiotem tego postępowania. Stanowisko skarżącego przedstawione na rozprawie potwierdza, że istnieje spór o przebieg jednej z granic tej nieruchomości. Ten problem może być rozwiązany w drodze postępowania przed sądem powszechnym.
W skardze kasacyjnej na powyższy wyrok S. W. wnosił o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik skarżącego zarzucił temu wyrokowi: 1. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 20 ust. 1 i 2 oraz art. 22 i 23 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, przez przyjęcie, że przedmiotowa sprawa dotyczy sprostowania ewidentnego błędu, prowadzącego do stanu zgodnego z wykazanym stanem prawnym, 2. naruszenie prawa procesowego – art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niepodanie pełnej podstawy prawnej wyroku oraz poprzez jej niewyjaśnienie. W uzasadnieniu skargi w szczególności nie podzielono stanowiska Sądu iż "poprzez sprostowanie błędu doprowadzono do stanu zgodnego z wykazanym stanem prawnym", jako że wykazany stan prawny obejmuje grunty skarżącego o łącznej powierzchni 0,10 ha, ani co do tego, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z istnieniem błędu, ani też, że błąd ten był ewidentny w znaczeniach nadawanych tym pojęciom przez wymienione organy.
Nie można mówić o "błędzie" w takiej sytuacji, gdy w wyniku odnowy ewidencji gruntów utworzono nową działkę nr 977/1 o pow. 0,06 ha i wpisano ją do poz. rej. nr 469 skarżącego. Wpisanie działek nr 977/3 i 977/4 nie jest, jak przyjmują organy, co podzielił Sąd, "odtworzeniem stanu faktycznego przed popełnieniem błędu". Przed "popełnieniem błędu" istniała bowiem parcela nr 631/10 o pow. 0,10 ha, natomiast wskutek odnowy ewidencji gruntów powstały działki nr 977/2 i 977/1 o pow. 0,13 ha. Podniesiono również, że skarżący nie brał udziału w postępowaniu obejmującym odnowienie ewidencji gruntów /dokonane wówczas zmiany nie zostały zgłoszone do Księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości/, z tych przyczyn należy uznać je za nieważne. Nadto w uzasadnieniu wyroku brak jest podania przepisu materialnego, który był przedmiotem analizy Sądu.
W następstwie uwzględnienia skargi kasacyjnej S. W., Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6.07.2005 r. sygn. akt OSK 1644/04 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie. Uznał bowiem, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika jakimi przesłankami kierował się Sąd oddalając skargę S. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...].04.2002 r. /nie wynika, iżby dokonał oceny zgodności tej decyzji z prawem/, a przynajmniej nie znalazło to odzwierciedlenia w tym uzasadnieniu. Wskazuje to, że uzasadniony jest zarzut skargi kasacyjnej, iż zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270/, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z mocy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej /§ 1/, zaś kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /§ 2/. Jej zakres wyznacza z kolei art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270/, stanowiący że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z prawem.
W związku z powyższym uwzględnienie skargi może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, w pkt. 2, jak również w przypadku przewidzianym w pkt. 3 tego przepisu. Oceniając zaskarżoną decyzję w umówionym zakresie, będąc jednocześnie związany wykładnią prawa dokonaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6.07.2005 r. sygn. akt OSK 1644/04 /art. 190 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/, Sąd doszedł do przekonania, że skarga S. W. zasługuje na uwzględnienie. Przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszone zostały przepisy postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powyższej ustawy/.
Na wstępie należy wskazać, że z przepisów art. 20, 22 i 24 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm./ wynika, iż ewidencja gruntów i budynków jest tylko zbiorem informacji oraz danych o gruntach i budynkach, które stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych /art. 21 ust. 1 ustawy/. Spełnia ona funkcje informacyjno-techniczne, rejestruje stany prawne ustalane w innym trybie i przez inne organy. Ewidencja ta winna być utrzymywana w stanie aktualności, co należy do zadań organu prowadzącego ewidencję /art. 20 cyt. ustawy w zw. z § 44 pkt 2 i § 47 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków – Dz. U. Nr 38, poz. 454/.
Aktualizacja zaś zawartych w niej danych następuje na podstawie przedłożonych dokumentów – prawomocnych orzeczeń, decyzji, aktów notarialnych, aktów normatywnych ilustrujących stan odmienny od uwidocznionego w operacie ewidencji gruntów /art. 20 w zw. z art. 23 cyt. ustawy i § 46 powyższego rozporządzenia/. Oznacza to, że w toku tego postępowania organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków nie może we własnym zakresie dokonywać ustaleń dotyczących wspomnianych danych /vide wyrok NSA II SA 862/00 Lex 53361/.
W świetle tych wywodów, a więc co do charakteru ewidencji gruntów oraz warunków wprowadzania w niej zmian i aktualnego stanu dowodowego niniejszej sprawy, pogląd zaskarżonej decyzji nie mógł uzyskać akceptacji Sądu.
Z akt administracyjnych nadesłanych wraz z odpowiedzią na skargę wynika, że S. W. pismem z dnia 5.11.2001 r. skierowanym do Starostwa Powiatowego zwrócił się o wyjaśnienie przyczyn zwiększenia o 300 m2 powierzchni jego nieruchomości poł. w J. gm. [...].
Dołączył do tego pisma zaświadczenie PBN [...] z dnia 9.01.1984 r., stwierdził też w nim, że ta zmiana spowodowała zwiększenie podatku gruntowego. Po analizie doręczonej mu dokumentacji geodezyjnej /mapy uzupełniającej i wykazu zmian gruntowych/ kolejnym pismem, tj. z dnia 17.01.2002 r. skierowanym do Starostwa Powiatowego [...] poprosił o "dodatkowe" wyjaśnienie wielkości posiadanej nieruchomości i wniósł o jej przywrócenie zgodnie ze stanem zapisanym w Księdze wieczystej nr [...], czyli 0,10 ha.
Według ustaleń dokonanych zaskarżoną decyzją poprzez wprowadzenie decyzją pierwszoinstancyjną zmian w operacie ewidencji gruntów wsi J. gm. [...] został usunięty "ewidentny błąd", powstały podczas odnowienia operatu, w odniesieniu do granic i powierzchni nieruchomości odpowiadającej pgr 631/10, stanowiącej własność skarżącego, wynoszącej – zgodnie z zapisem w Księdze wieczystej nr [...] – 0,10 ha. Zgodnie zaś ze sporządzonym wykazem zmian gruntowych powierzchnia działek nr 977/2 i 977/3, odpowiadających dawnej pgr 631/10, wynosi 0,09 ha i obliczona została analitycznie, czyli metodą dokładniejszą.
W aktach sprawy brak jest jednakże dokumentów wskazujących na zaistnienie podczas odnowienia operatu ewidencyjnego wsi J. – nie jest nawet wiadomo kiedy takie odnowienie tego operatu miało miejsce – błędu polegającego na niezgodnym ze stanem prawnym wykazaniem powierzchni i granic nieruchomości odpowiadającej pgr 631/10, własności skarżącego. Brak jest w szczególności materiałów obrazujących stan ewidencyjny i faktyczny nieruchomości skarżącego, a także nieruchomości z nią graniczących przed odnowieniem operatu ewidencyjnego wsi J. Zaskarżona decyzja została wydana, co nie ulega wątpliwości, na podstawie mapy uzupełniającej, w oczywisty sposób nie akceptowanej przez skarżącego – w odwołaniu stwierdził on jednoznacznie, że sporządzona mapa uzupełniająca jest niezgodna ze stanem faktycznym jego nieruchomości – opracowanej bez pomiarów terenowych i jednoznacznego określenia przebiegu granicy pomiędzy przedmiotową nieruchomością skarżącego a nieruchomościami z nią graniczącymi.
W szczególności nie zawiera ta decyzja wyjaśnienia zarzutu odwołania, iżby kosztem zmniejszenia powierzchni nieruchomości z 0,10 ha do 0,09 ha nastąpiło zwiększenie działek nr 977/4, 982/1 oraz, że "na działce PS IV 986 w ogóle nie uwzględniono mojej posiadłości" /czyli skarżącego/. Odniesienie się do tego zarzutu, w ocenie Sądu, wymagało niewątpliwie przeprowadzenia oględzin nieruchomości skarżącego i w/w z udziałem wszystkich zainteresowanych stron, więc skarżącego i właścicieli sąsiednich nieruchomości i wskazania przez nich przebiegu granic pomiędzy tymi nieruchomościami; dopiero wówczas będzie mogło zostać wywiedzione prawidłowo stanowisko o istnieniu sporu granicznego.
Nadto zdaniem Sądu stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż powierzchnia działek obliczona została analitycznie "i nie może być inna niż to wynika z obliczeń", w świetle § 62 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków /Dz. U. Nr 38, poz. 454/ powołanego w skardze, nie jest wystarczające dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.
Znajdujący się zaś w aktach organu I instancji protokół z dnia 16.01.2002 r., spisany z udziałem przedstawiciela Urzędu Gminy [...] – którego stanowisko akceptujące wprowadzenie zmian w operacie ewidencyjnym odnośnie działki nr 977/1 wsi J. znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej – dowodzi jednoznacznie, że przy podjętych czynnościach, przy czym treść tegoż protokołu nie wskazuje w sposób wyraźny czy była to wizja terenowa, rozprawa administracyjna, czy też zapoznanie strony z wymienioną w nim dokumentacją, skarżący nie uczestniczył, w szczególności nie był o nich zawiadomiony.
Z tego, co wyżej powiedziano, wynika jednoznacznie, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji, organy nie wywiązały się należycie z obowiązków określonych przepisami art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a., a także uchybiły zasadzie z art. 10 k.p.a.
Przepisy bowiem art. 7 i 77 § 1 k.p.a. zobowiązują organy administracji publicznej przed wydaniem decyzji podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpująco zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy sprawy, mając na względzie nie tylko interes społeczny, ale także słuszny interes obywateli. Prawidłowe zaś rozpoznanie sprawy powinno znaleźć wyraz we właściwym uzasadnieniu decyzji /art. 107 § 3 k.p.a./. Ustanowiona w art. 10 k.p.a. zasada czynnego udziału obliguje organ administracji do zapewnienia stronie czynnego udziału we wszystkich czynnościach poprzedzających wydanie decyzji. Naruszenie tych przepisów, w ocenie Sądu, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W ponownym postępowaniu powinnością organów będzie wydanie decyzji, kierując się wskazanym wyżej stanowiskiem Sądu, zgodnie z wymogami przepisów prawa, uzasadniając prawidłowo swoje rozstrzygnięcie.
Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i 200 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji wyroku.