Uzasadnienie
Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 stycznia 2009 r. L. F. wniosła zażalenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału WSA w Rzeszowie z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 798/08 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sadowego od skargi, wnosząc o zwolnienie jej w całości od kosztów sądowych.
Zarządzeniem dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 798/08 wydanym przez referendarza sądowego pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, gdyż skarżąca nie złożyła go na wymaganym formularzu urzędowym PPF.
Od tego zarządzenia skarżąca wniosła w dniu 9 lutego 2009 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) sprzeciw wskazując, że jej pismo z dnia 19 stycznia 2009 r., wniesione po wezwaniu Sądu do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF - nie należy traktować jako wniosku o przyznanie prawa pomocy. Podkreśliła, że "treścią tego pisma były pytania odnośnie wyjaśnienia niezbędnych kosztów sądowych, które miałaby ona ponieść, aby miała pełną świadomość co do złożenia formalnego wniosku o przyznanie pomocy dla niej koniecznej". Jak wskazała wypełnienie zaś formalnego wniosku zobowiązała się po uprzednim wyjaśnieniu Sądu co do jej pytań.
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej –P.p.s.a, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Sąd ponownie badając złożony przez skarżącą wniosek o przyznanie prawa stwierdził, że należy go pozostawić bez rozpoznania. Zgodnie z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej jako P.p.s.a, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Należy podkreślić, że skarżąca była wzywana przez Sąd o nadesłanie wypełnionego wniosku na wyżej określonym formularzu i mimo pouczenia ją o skutkach nie zastosowania się do jego treści nie nadesłała wniosku o prawo pomocy w formie przewidzianej prawem tj. na druku urzędowym PPF.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 257 P.p.s.a. w związku z art. 260 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.