Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę A. S. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie sprzedaży lokali mieszkalnych. Złożona następnie przez A. S. skarga kasacyjna od powyższego orzeczenia została odrzucona postanowieniem tut. Sądu z dnia 14 sierpnia 2014 r.
Wraz ze skargą kasacyjną A. S. przedłożył na urzędowym formularzu – PPF wniosek o ustanowienie adwokata, w którym podniósł, że wspólne gospodarstwo domowe prowadzi wraz z żoną. Mieszkają w domu o powierzchni 140 m.kw. Są właścicielami nieruchomości rolnej – 2,65 ha. Źródła ich utrzymania to: emerytura skarżącego wynosząca 2 500 zł oraz świadczenie przedemerytalne żony w kwocie 1 000 zł. Wnioskodawca posiada oszczędności pieniężne w wysokości 60 000 zł.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Prawo pomocy może zostać przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, o czym stanowi art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części "P.p.s.a.". Takie częściowe prawo pomocy obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata czy radcy prawnego – art. 245 § 3 P.p.s.a. O tego rodzaju wsparcie ubiega się skarżący, wnosząc o ustanowienie na jego rzecz adwokata. W art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. ustawodawca wskazał, że uwzględnienie żądania strony w takich właśnie granicach uwarunkowane jest niemożnością poniesienia przez nią pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższego spoczywa przy tym na składającym wniosek, który z należytą dokładnością winien przedstawić dane obrazujące jego sytuację rodzinną, dochodową i majątkową.
Obowiązek wykazania przez stronę wnioskującą o pomoc Państwa ustawowych warunków jej udzielenia związany jest z wyjątkowym charakterem instytucji prawa pomocy. W myśl bowiem art. 199 P.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
Analizując wniosek A. S. pod kątem przedstawionych regulacji P.p.s.a. uznano, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Wnioskodawca wraz z żoną mają zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, posiadają stałe dochody, nie mają żadnych osób na utrzymaniu i nie wskazali żadnych szczególnych wydatków, przez konieczność poniesienia których nie byliby w stanie pokryć kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Są także właścicielami nieruchomości rolnej, która może stanowić dla nich źródło dodatkowego dochodu np. z tytułu dopłat z Agencji Modernizacji i Restrukturyzacji Rolnictwa czy też z tytułu dzierżawy. Przede wszystkim jednak wnioskodawca jest posiadaczem oszczędności pieniężnych, których wielkość – 60 000 zł z pewnością znacznie przekracza wysokość wynagrodzenia adwokata, o którego ustanowienie w niniejszej sprawie się ubiega. Ta ostatnia okoliczność była zresztą przyczyną, dla której odstąpiono od wzywania strony do szczegółowego podania ponoszonych co miesiąc wydatków.
Mając zatem to wszystko na uwadze, w tym głównie fakt posiadania przez skarżącego znacznych zasobów pieniężnych uznano, że nie wykazał on, iż poza zakresem jego możliwości płatniczych pozostaje poniesienie kosztów profesjonalnego zastępstwa prawnego. Przeciwnie, przedstawiona przez wnioskodawcę sytuacja finansowa wskazuje na istnienie w jego przypadku takich możliwości.
Dlatego też odmówiono uwzględnienia żądania A. S., o czym orzeczono na podstawie art. 258 § 1, § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.