Uzasadnienie
Jak wynika z akt sprawy R. G. (dalej: "skarżący") zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z prośbą o interwencję i zakaz montowania pojemnika na odpady stałe w odległości 4 m od okna jego lokalu mieszkalnego i drzwi budynku mieszkalnego.
W odpowiedzi na to pismo PINB wyjaśnił, że przepisy, na które powołuje się skarżący dotyczą miejsc gromadzenia odpadów stałych, podczas gdy przedmiotowy kosz nie jest takim miejscem. Jest to kosz potocznie nazywanym koszem ulicznym lub parkowym, ustawianym w ciągu chodników, alejek spacerowych oraz przy wejściach do budynków wielorodzinnych. W związku z powyższym poinformował, że koszt ten zostanie zamontowany we wcześniej wskazanym miejscu, a wszelkie próby dewastacji i usunięcia zostaną zgłoszone na policję. Ponadto wskazał, że teren, na którym ma zostać zamieszczony kosz jest własnością Gminy Miasta. W kolejnym piśmie z dnia 15 listopada 2018 r., skierowanym do skarżącego organ wyjaśnił, że podczas kontroli nie stwierdzono miejsca na pojemniki do czasowego gromadzenia odpadów stałych, w związku z powyższym sprawa stała się bezprzedmiotowa. Wyjaśnił również, że na podstawie Prawa budowlanego na wybudowanie śmietnika będącego obiektem małej architektury nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę oraz dokonanie zgłoszenia organowi administracji architektoniczno –budowlanej.
W odpowiedzi na to pismo skarżący skierował do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego pismo, które nazwał odwołaniem.
WINB potraktował pismo jako skargę z działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "K.p.a.") i odpowiedział na nią w formie pisemnej.
W skardze do Sądu na to pismo skarżący wskazał, że wbrew twierdzeniom organu pismo stanowi decyzję administracyjną.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Katalog spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych został ściśle określony w art 3, 4 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wśród tych spraw wymieniono między innymi decyzje administracyjnej - art 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a., którą, jako przedmiot swojej skargi wskazał skarżący.
Tymczasem WINB twierdzi, że nie wydawał w sprawie decyzji, gdyż sprawa została załatwiona w trybie skargowym, na podstawie przepisów działu VIII K.p.a. i nie podlega właściwości rzeczowej sądu administracyjnego.
Sąd podziela to stanowisko.
W spawie skarżący interweniował w sprawie zamieszczenia kosza na śmieci w ciągu chodnika, umieszczonego w zbliżeniu do okna jego mieszkania. Organ nadzoru budowlanego w sposób wyczerpujący wyjaśnił, że realizacja kosza nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, w związku z czym wszczęcie postępowania w tym zakresie jest bezzasadne. Ponadto na podstawie kontroli ustalono, że kosz został usunięty, w związku z czym jakiekolwiek postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. Odwołanie skarżącego zostało przez WINB potraktowane, jako skarga na działanie organu w trybie przepisów działu VIII, na którą organ udzielił wyczerpującej odpowiedzi.
Postępowanie organów należy uznać za w pełni prawidłowe. Z ugruntowanego poglądu doktryny i judykatury wynika, że postępowanie kontrolne prowadzone przez organ nadzoru budowlanego nie jest równoznaczne z wszczęciem postępowania administracyjnego (Komentarz do ustawy – Prawo budowlane, pod. Red. Z. Niewiadomskiego, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 701, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1500/09, to i pozostałe powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach cbois.nsa.gov.pl).
Jedynie w przypadku stwierdzenia naruszeń prawa organ nadzoru budowlanego, który prowadził czynności kontrolne, zobowiązany jest wszcząć postępowanie administracyjne, prowadzące do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego.
Nie można natomiast z przepisów normujących problematykę działań kontrolnych organu nadzoru budowlanego wyprowadzać wniosku o istnieniu podstawy prawnej do podjęcia decyzji tylko dlatego, że do organu zwrócono się z pismem interwencyjnym (skargą), po wpłynięciu którego organ podjął czynności kontrolne. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 1032/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 278/13).
Wobec stwierdzenia braku podstaw do wszczęcia postępowania WINB potraktował wniesione przez skarżącego odwołanie jako skargę na działanie PINB w Łańcucie, wniesioną w trybie działu VIII K.p.a. i odpowiedział na nią w przewidzianej do tego formie – czynności materialno- technicznej – pismem z dnia 19 grudnia 2018 r.
W tych sprawach właściwość sądów administracyjnych jest wyłączona.
Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII K.p.a., a więc skarg związanych z krytyką należytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo ich pracowników, ani do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII K.p.a. Sąd kontroluje bowiem działalność administracji publicznej w zakresie określonym w P.p.s.a., a ta forma działalności administracji nie została wymieniona w art 3 § 2 pkt 1 -4 P.p.s.a.
Zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi jest natomiast czynnością materialno – techniczną (wyrok NSA z 1 grudnia 1998 r., III SA 1636/97). Nie jest możliwe wniesienie środka odwoławczego od zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi (postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 24 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Go 417/09). Nie jest także dopuszczalne wniesienie skargi do sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach, tj. zarówno w przypadku niezałatwienia sprawy zgodnie z oczekiwaniem skarżącego, jak i w przypadku nie udzielenia mu odpowiedzi w terminie (postanowienie SNA z dnia 13 lipca 1998 r., II SA 593/83, postanowienie NSA z dnia 18 lutego 1997 r., III SAB 1/97, postanowienie NSA z 18 lutego 1997 r., III SAB 1/97, postanowienie NSA z 9 grudnia 1999 r., III SAB 7/99, postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2001 r., II SAB 213/00).
Mając powyższe na uwadze Sąd odrzucił skargę na podstawie art 58 §1 pkt 6 P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.