Uzasadnienie
W dniu 25 lipca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Rzeszowie wpłynęła skarga A.K. na "pismo z datą na stemplu 02.06.2017" za pośrednictwem "Sanepidu" do Sądu.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 25 lipca 2017 r. wezwano skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni licząc od dnia doręczenia wezwanie braków formalnych skargi z dnia 3 lipca 2017r. poprzez oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności, określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego w terminie 7 dni licząc od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na wezwanie, skarżący wyjaśniał, że odwołuje się do wszystkich decyzji podejmowanych przez "Sanepid" w [...] oraz w [...] Zwrócił się o zapoznanie się przez Sąd z aktami Policji w [...] oraz Prokuratury w [....]. Ostatecznie wskazał "przykładową decyzję", od której się odwołuje, tj.: decyzję z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zmianami), zwanej dalej "P.p.s.a." skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy P.p.s.a.).
W przypadku skargi na postanowienie organu administracji jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy został wyczerpany tryb przewidziany w art. 141 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej "k.p.a."), co oznacza, że zaskarżeniu podlega postanowienie wydane przez organ II instancji w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie organu I instancji, oczywiście pod warunkiem, że mieści się w kategorii postanowień zaskarżalnych określonych w art. 3 § 2 pkt 2, 3 P.p.s.a.
Skarżący przedmiotem swojej skargi uczynił nieostateczne rozstrzygnięcie organu I instancji tj. postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w którym w pkt I organ ten uznał zarzuty zgłoszone przez A.K. w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione, w pkt II odmówił zwrotu zabezpieczonych nakazem nowych substancji psychoaktywnych i w pkt III odmówił umorzenia prowadzonego postepowania egzekucyjnego w administracji. Postanowienie to podlegało zaskarżeniu w administracyjnym toku instancji do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego o czym zresztą skarżący został pouczony w treści postanowienia. W aktach administracyjnych brak jest natomiast decyzji administracyjnej zapadłej w dacie 13 lutego 2017 r.
Mając na uwadze treść powołanych przepisów stwierdzić należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na nieostateczne postanowienie organu I instancji jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a.