Uzasadnienie
M. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2008r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] lutego 2008r. znak: [...], która cofała zezwolenie z dnia [...] września 2004r. Nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz na piwo, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży – w lokalu gastronomicznym "[....]", położonym przy ul. S. w J. Ze względu na fakt nieopłacenia skargi, wezwano M. D. do uiszczenia kwoty 200 zł tytułem obowiązującego w sprawie wpisu, wskazując równocześnie termin 7 dni na jego wykonanie oraz rygor w postaci odrzucenia skargi na wypadek niezastosowania się do treści wezwania.
M. D. otrzymała powyższe wezwanie dnia 18 lutego 2009r., o czym świadczy jej podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej korespondencji.
Termin do uzupełnienia braku fiskalnego skargi upłynął względem skarżącej bezskutecznie w dniu 25 lutego 2009r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej następnie jako P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Skarga jest - w świetle § 2 powołanego przepisu - takim pismem.
Stosownie natomiast do art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Nieuiszczenie należnego wpisu od skargi powoduje konieczność jej odrzucenia – art. 220 § 3 P.p.s.a.
Biorąc pod uwagę powołane przepisy, jak też okoliczności sprawy Sąd stwierdza, że skarga M. D. nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Skarżąca nie uiściła bowiem wpisu sądowego, warunkującego nadanie sprawie dalszego biegu. Przy czym w wezwaniu do uzupełnienia powyższego braku skargi pouczono wyżej wymienioną o konsekwencjach prawnych niezastosowania się do treści wezwania.
Dlatego też orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a.