Uzasadnienie
Skargą z dnia 1.09.2004r. I. P. zaskarżyła decyzję Wójta Gminy [...] z [...].03.2001r. L.dz. [...], którą została zobowiązana do przywrócenia stosunków wodnych na gruncie do stanu poprzedniego poprzez zasypanie rowka biegnącego wzdłuż własnej działki w terminie jednego miesiąca od uprawomocnienia się decyzji, wnosząc o jej wygaszenie.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na niewyczerpanie środków odwoławczych o których terminie i trybie wnoszenia skarżąca została pouczona w kwestionowanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
Na wstępie trzeba wyjaśnić, że od 1 stycznia 2004r. weszła w życie reforma sądownictwa administracyjnego, w efekcie której został wprowadzony dwuinstancyjny model sądownictwa administracyjnego. W pierwszej instancji orzekają właściwe miejscowo wojewódzkie sądy administracyjne, a w drugiej instancji Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, co wynika z art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269).
W myśl przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), zwaną dalej w skrócie P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52 P.p.s.a.)
Objęta skargą decyzja Wójta Gminy [...], zawiera prawidłowe pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia w tym przypadku do Sądu Rejonowego [...] w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo wodne (Dz. U. z 1980r. nr 38, poz.. 230 ze zm.), na podstawie którego została wydana zaskarżona decyzja obowiązywało tylko jednoinstancyjne postępowanie przed organami administracji publicznej (art. 38 ust. 1). Sytuacja uległa zmianie po 1 stycznia 2002r., kiedy weszło w życie nowe Prawo wodne wprowadzone ustawą z 18 lipca 2001r. (Dz. U. nr 115, poz. 1229 ze zm), jednakże nie maja ono zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Stąd też organ I instancji, czyli Wójt Gminy [...] zastosował prawidłowe pouczenie o możliwości wniesienia pozwu do sądu powszechnego, a tym samym była wyłączona właściwość sądów administracyjnych do orzekania w tych sprawach.
Stronie przysługuje jednak możliwość kwestionowania takich ostatecznych decyzji w trybach nadzwyczajnych przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego (np. wznowienie postępowania, wygaszenie decyzji, czy stwierdzenie nieważności) przed właściwymi miejscowo i rzeczowo organami administracji publicznej.
Na marginesie sprawy należy wyjaśnić, że wniosek Wójta Gminy [...] o odrzucenie skargi jest zasadny jednakże z tego względu, że decyzja organu I instancji była ostateczna w dniu jej wydania, a strona mogła ją kwestionować, wnosząc pozew do właściwego miejscowo sądu rejonowego, a nie z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia, bo one nie przysługiwały w administracyjnym toku instancji.
Mając na uwadze powyższe w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.