Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowiez 13 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 817/10

Uzasadnienie

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] marca 2010r. nr [...] Burmistrz stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Zespołu Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w L. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003r. w sprawie nadania A. G. stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego.

W podstawie prawnej organ podął art. 156 § 1 pkt 3 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwana dalej w skrócie k.p.a. oraz art. 9b ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006r. nr 97, poz. 674 ze zm.) zwana dalej ustawą.

W uzasadnieniu organ podał, że z dokumentacji wynika, że w okresie od [...] września 2001r. do [...] maja 2002r. skarżąca odbyła staż na stopień nauczyciela kontraktowego i w tym czasie była zatrudniona w Publicznej Szkole Podstawowej w L. w wymiarze 9/18 etatu oraz w Publicznym Gimnazjum w L. w wymiarze 4/18 etatu na stanowisku nauczyciela języka angielskiego. Organ stwierdził brak dokumentu świadczącego o wszczęciu postępowania kwalifikacyjnego w 2003r. złożonego przez A. G., brak jest dokumentacji świadczącej o odbyciu stażu na stopień nauczyciela kontraktowego w okresie od [...] września 2002r. do [...] maja 2003r. zakończonego wydaniem decyzji Dyrektora Zespołu Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w L. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003r. Z dokumentacji, jaką dysponuje organ wynika, że skarżąca rozpoczęła staż na stopień nauczyciela kontraktowego [...] września 2001r. w wymiarze 9 miesięcy i otrzymała decyzję Dyrektora Publicznej Szkoły Podstawowej w L. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002r. stopień awansu zawodowego na nauczyciela kontraktowego.

W tej sytuacji faktycznej i prawnej organ stwierdził, że decyzja Dyrektora Zespołu Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w L. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003r. nie jest zgodna ze stanem faktycznym, gdyż nie można otrzymać dwóch różnych aktów nadania stopnia nauczyciela kontraktowego na podstawie art. 9b ust.4 w związku ze spełnieniem art. 9b ust. 1 pkt 1 ustawy. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. należało stwierdzić nieważność decyzji Dyrektora Zespołu Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w L., gdyż dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

W odwołaniu od decyzji pełnomocnik A. G. zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w szczególności, art. 9-11, art. 75-77, art. 80, art. 107, art. 136 § 1 pkt e i § 2 k.p.a.; błąd w ustaleniach faktycznych dowolność i sprzeczność oceny zebranego materiału dowodowego; nieprzeprowadzenie z urzędu dowodów istotnych dla oceny przesłanki z art. 156 § 1 pkt 3 i § 2 k.p.a.; naruszenie art. 1 protokołu do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i podstawowych Wolności. Powołując się na przedstawione zarzuty wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania oraz dopuszczenie dowodu z akt osobowych skarżącej przez wezwanie Dyrektora Zespołu Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w K. do ich przedstawienia dla wykazania, że skarżąca spełnia przesłanki do nabycia stopnia awansu nauczyciela kontraktowego.

W uzasadnieniu skarżąca podała, że działanie organów administracji podważa bezpieczeństwo prawne oraz zaufanie do Państwa. W 2002r. po odbyciu stażu na przełomie 2001-2002 roku, skarżąca nabyła stopień awansu zawodowego i cały czas kontynuuje ścieżkę rozwoju zawodowego zgodnie z przepisami ustawy. W 2003r. skarżąca ukończyła studia podyplomowe z języka angielskiego na Uniwersytecie [...], a po ich ukończeniu otrzymała decyzję z [...] sierpnia 2003r. o nadaniu stopnia awansu zawodowego. W 2006r. otrzymała informację od dyrektora szkoły, że w wyniku ukończenia studiów podyplomowych na Uniwersytecie [...] nie nabyła kwalifikacji do nauczania języka angielskiego. Od 2006r. skarżąca na nowo rozpoczęła staż na nauczyciela mianowanego w Zespole Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w K. tej samej gminy jako nauczyciel nauczania zintegrowanego. Staż zakończyła w 2009r. złożyła wniosek o wszczęcie postępowania egzaminacyjnego na nauczyciela mianowanego, ale postępowanie zostało zawieszone.

Z ostrożności złożyła nowy wniosek o stopień nauczyciela kontraktowego jako nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej. Burmistrz K. znała przesłanki, na które powołuje się aktualnie już w 2006r., ale nie wszczęła stosownego postępowania. Dziesięcioletni okres pracy skarżącej został zniweczony przez błędne działania organów administracji, piastunami których byli nauczyciele. Organ na nowo zamierza dokonać oceny stanu faktycznego w trybie nadzwyczajnego postępowania, a to możliwe jest tylko we wznowionym postępowaniu. Zarzuciła, że organ błędnie przyjął, że bez znaczenia dla oceny ważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2003r. jest brak dokumentów, na podstawie których wydano akta nadania stopnia nauczyciela kontraktowego. Dokumenty wymienione w uzasadnieniu kontrolowanego aktu istniały w dniu jego nadania. Przyznanie przez organ w uzasadnieniu decyzji, że skarżąca otrzymała dwa różne akty nadania stopnia awansu zawodowego potwierdza błędne stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Decyzje zapadły na podstawie dwóch różnych stanów faktycznych wobec ukończenia w 2003r. studiów podyplomowych.

Wskazując na art. 9a ust. 3 ustawy skarżąca wywiodła, że nie jest celowe stwierdzanie nieważności, gdyż spełnia obecnie i spełniała w dniu nawiązania stosunku pracy wszystkie przesłanki do nabycia stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego z mocy prawa.

Decyzją z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] Kurator Oświaty działając na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. oraz art. 9b ust. 7 pkt 2 ustawy utrzymał w mocy wymienioną na wstępie decyzję Burmistrza Miasta K. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił przebieg postępowania i wskazał, że oddzielnie toczy się postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2002r. w sprawie nadania skarżącej stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego. Przytoczono też treść art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] sierpnia to jest wydania decyzji z dnia [...] sierpnia 2003r. Organ wskazał, że Burmistrz Miasta K. pismem z dnia [...] grudnia 2009r. wezwał skarżąca do przedłożenie dokumentów potwierdzających uzyskanie stopnia awansu zawodowego zakończone decyzją z dnia [...] sierpnia 2003r. Za błędne organ uznał stanowisko organu pierwszej instancji, że dla oceny ważności decyzji z dnia 24 sierpnia 2003r. nie ma znaczenia, ze organ nie dysponuje dokumentacją na podstawie, której decyzja o nadaniu stopnia awansu zawodowego została wydana.

W tej sytuacji Kurator pismami z dnia [...] maja 2010r. i dnia [...] czerwca 2010r. wezwał skarżącą do przedłożenia dokumentów lub złożenia stosownych wyjaśnień informując, że skutkiem nieudzielenia odpowiedzi w wyznaczonym terminie będzie skutkowało uznaniem, "że potwierdzające istnienie okoliczności". Skarżąca nie udzieliła odpowiedzi. Organ odwoławczy przyjął, że dokumenty mające potwierdzić akt nadania stopnia awansu zawodowego z dnia [...] sierpnia 2003r. nigdy nie istniały. Organ uznał za zasadny zarzut odwołania i przyjął, że przepis art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. nie powinien być zastosowany, gdyż nie zachodzi tożsamość przedmiotowa z uwagi na odmienny stan faktyczny spraw zakończonych aktem z dnia [...] czerwca 2002r. i aktem z dnia [...] sierpnia 2003r. Do decyzji kontrolowanej w przedmiotowym postępowania winien mieć zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w rozpoznawanym przypadku art. 9b ust. 4 pkt 1 ustawy.

Organ wskazując na orzecznictwo sądowoadministracyjne (wyrok NSA z 26.11.1999 sygn. akt I SA 37/99; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7.03.2007r. sygn. akt V SA/Wa 167/07) podał, że utrzymanie w mocy decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oznacza utrzymanie jej rozstrzygnięcia nie zaś uzasadnienie. Pomimo przyjęcia innej podstawy prawnej stwierdzenie nieważności należało utrzymać w mocy. W dalszej części uzasadnienia organ podał przyczyny, dla których pozostałe argumenty uzasadnienia uznał za nieuzasadnione. W szczególności wskazał, że wydanie decyzji dla A. G. w trybie art. 9f ust. 1 ustawy byłoby możliwe, gdyby uzyskała stopień naukowy (doktora). Organ wykazał, że nie istniały możliwości zastosowania wobec skarżącej warunków wynikających z art. 9a ust. 3, gdyż z dniem nawiązania stosunku pracy A. G. uzyskała stopień stażysty, a przepis ten dotyczy osób, nieposiadających żadnego stopnia awansu zawodowego w dniu nawiązania stosunku pracy.

W skardze do Sądu pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie: art. 9 ust.1 pkt1 oraz ust. 2 i ust. 3, art. 9b ust. 1 pkt 1, ust. 4 pkt 2-4, art. 9f ust. 1 Karty Nauczyciela; naruszenie § 7 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia (Dz. U. z nr 98, poz. 433 ze zm.); naruszenie przepisów postępowania administracyjnego art. 6 -11, art. 24 § 1 pkt 5, art. 32, art. 40 § 1, art. 75 -77, art. 80, art. 107, art. 109, art. 138 § 1 pkt 1 i 2, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; błąd w ustaleniach faktycznych, dowolność i sprzeczność oceny zebranego materiału dowodowego; nieprzeprowadzenie z urzędu dowodów istotnych dla oceny przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 oraz § 2 k.p.a.; art. 1 protokołu dodatkowego do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.

Powołując się na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji Wójta Gminy K. nr [...] z dnia [...] marca 2010r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Dyrektora Zespołu Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w L. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003r. w sprawie nadania A. G. stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego i umorzenie postępowania oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wniósł o dopuszczenie dowodów z akt osobowych skarżącej przez wezwanie Dyrektora Zespołu Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w K. do ich przedstawienia dla wykazania, że skarżąca spełniła przesłanki do nabycia stopnia awansu nauczyciela kontraktowego oraz z zaświadczenia z [...] sierpnia 2003r. Dyrektora Zespołu Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w L. dla ustalenia, że dokumentacja przed wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2003r. została zebrana i spełniała wymogi formalne.

W skardze pełnomocnik skarżącej podobnie jak w odwołaniu opisał drogę zawodową skarżącej z uwzględnieniem decyzji z 2002r. i 2003r. o nadaniu stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego i postulował, aby w niniejszej sprawie decydujące znaczenie miała trwałość decyzji i bezpieczeństwo, pewność stanu prawnego. Organy przy kontroli decyzji winny brać również pod uwagę skutki, jakie może wywrzeć dla skarżącej i społeczeństwa, gdyż skutki roszczeń odszkodowawczych będą ponosili podatnicy. Skarżąca stwierdziła, że brak jest jakiejkolwiek przesłanki do stwierdzenia nieważności i w całości podtrzymała dotychczasowe twierdzenia i zarzuty podane w odwołaniu. Skarżąca podniosła, że Kurator utrzymując decyzję organu pierwszej instancji w mocy nie wskazał podstawy prawnej rozstrzygnięcia w komparacji decyzji, a w uzasadnieniu wskazał, że podstawą stwierdzenia nieważności nie może być art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., lecz winien być art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. takie działanie Kuratora narusza art. 15 k.p.a. ponieważ przed organem pierwszej instancji przedmiotem badania nie był art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i strona nie miała możliwości obrony swoich praw w płaszczyźnie tej przesłanki.

Przywołane przez Kuratora orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dotyczy tej sytuacji. Zaistniała sytuacja, w której uzasadnienie decyzji pozostaje w sprzeczności z podstawą prawną rozstrzygnięcia. Zgodnie z procedurą organ odwoławczy winien uchylić decyzję, a sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Działanie Kuratora potwierdza konsekwentnie naruszanie podstawowych praw strony, naczelnych zasad Kodeksu postępowania administracyjnego. Kurator naruszył art. 32 i art. 49 k.p.a, bo kierował wezwania o uzupełnienie dokumentów bezpośredni do strony, a skarżąca w postępowaniu administracyjnym działała za pośrednictwem pełnomocnika. Wezwanie do doręczenia dokumentów nie jest czynnością wykluczającą działanie przez pełnomocnika. Skarżąca jest w posiadaniu zaświadczenia z dnia [...] sierpnia 2003r. zawnioskowanego, jako dowód w niniejszej sprawie. Brak akt administracyjnych w sprawie nadanie stopnia awansu zawodowego skarżącej nie może wywoływać negatywnych skutków dla istnienia decyzji i wpływu na zakres praw nabytych przez skarżąca do czasu, gdy nie zostanie prawomocnie osądzone, że dowody na podstawie, których została wydana decyzja są fałszywe lub decyzja został wydana w wyniku przestępstwa.

Brak akt sprawy nie może skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i dlatego decyzja Kuratora rażąco narusza ten przepis. Pełnomocnik skarżącej podkreśli, że za rażące naruszenie prawa należy uznać takie w wyniku, którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. W tej płaszczyźnie organy nie przeprowadziły żadnego postępowania wyjaśniającego. Skarżąca zanegowała twierdzenia Kuratora, że skoro we wrześniu 2001r. stała się nauczycielem stażystą, to nie ma do niej zastosowania art. 9a ust. 3 ustawy. Pełnomocnik stwierdził, że podpis piastuna funkcji organu na decyzji drugiej instancji nie czyni zadość przepisom określającym wymóg prawidłowego podpisania decyzji, gdyż podpis winien być czytelny i nie pozostawiać wątpliwości, od kogo pochodzi. Pełnomocnik skarżącej stwierdził, że decyzja organu drugiej instancji nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego, brak jest zderzenia dowodów i wyciągnięcia logicznych i racjonalnych wniosków.

Natomiast w uzasadnieniu decyzji obydwu organów brak jest skorelowania komparacji decyzji w zakresie wskazanych przepisów z przepisami wskazanymi w uzasadnieniu, które w ocenie organów stanowiły rzeczywistą podstawę rozstrzygnięcia. Kurator po raz kolejny naruszył art. 109 § 1 k.p.a., gdyż doręczył decyzję burmistrzowi, który nie jest stroną postępowania.

Kurator Oświaty w R. wniósł o oddalenie skargi wskazując na argumentacje zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 5 października 2010r. sygn. akt II SA/Rz 817/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Postanowienie to nie było zaskarżone.

Pismem z dnia 28 października 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wystąpił do Kuratora Oświaty o uzupełnienie akt administracyjnych sprawy poprzez nadesłanie aktu utworzenia Zespołu Szkoły podstawowej i Gimnazjum w L. oraz oryginału akt sprawy zakończonej wydaniem aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego A. G. z dnia [...] sierpnia 2003r. w terminie 14 dni pod rygorem rozpoznania sprawy na podstawie akt administracyjnych nadesłanych wraz z odpowiedzią na skargę.

Przy piśmie z dnia 12 listopada 2010r. Kurator Oświaty nadesłał następujące dokumenty:

1. - odpis Aktu założycielskiego Zespołu Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w L.;
2. - decyzje z dnia [...] sierpnia 2003r. w sprawie powołania komisji kwalifikacyjnej (oryginał);
3. - Zaświadczenie z dnia [...] sierpnia 2003r. informujące, że wniosek A. G. o postępowanie kwalifikacyjne na stopień nauczyciela kontraktowego oraz dokumentacja zostały zbadane przez komisję i spełniają wymogi formalne. Rozmowa kwalifikacyjna odbędzie się [...] sierpnia 2008r. (oryginał);
4. - Protokół z przeprowadzonej rozmowy kwalifikacyjnej z A. G. ubiegającą się o stopień nauczyciela kontraktowego (oryginał);
5. - Zaświadczenie z dnia [...] sierpnia 2003r. nr [...], że A. G. po przeprowadzonej rozmowie kwalifikacyjnej uzyskała w dniu [...] sierpnia 2003r. akceptację Komisji Kwalifikacyjnej na stopień nauczyciela kontraktowego (oryginał);
6. - Akt nadania A. G. stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003r. (oryginał).

Wyżej wymienione dokumenty wpięto do akt administracyjnych organu drugiej instancji.

Pełnomocnik skarżącej na rozprawie w dniu 13 stycznia 2011r. podtrzymał wniesioną imieniem A. G. skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje

Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.).

Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona.

Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. oddalił wnioski pełnomocnika skarżącej o dopuszczenie dowodu z zaświadczenia Dyrektora Zespołu Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w L. z dnia [...] sierpnia 2003r., gdyż znajduje się ono w aktach administracyjnych sprawy oraz o dopuszczenie dowodu z akt osobowych skarżącej, gdyż nie było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie.

Kontrolowane postępowanie było prowadzone na podstawie art. 156 k.p.a. w trybie nieważnościowym, skutkującym wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji administracyjnej, co stanowi wyłom od zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 k.p.a. Stwierdzenie istnienia przyczyny nieważnościowej musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji w zakresie stwierdzenia istnienia lub nie przesłanek wymienionych w § 1 art. 156 k.p.a. Przepis ten wyznacza granice przedmiotowe sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji. Organ orzeka wyłącznie kasacyjnie stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Innymi słowy organ administracji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna nowe postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka, co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowaną decyzją administracyjną, ale orzeka jak organ kasacyjny.

Tak wyznaczony zakres rozstrzygania w sprawie dotyczącej wyłącznie samego stwierdzenia nieważności ma wpływ na zakres działania organu odwoławczego, który tylko w takim zakresie powinien sprawować kontrolę w toku instancji, gdyż rozpoznawane są kwestie czysto prawne

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 156 § 1 pkt 3 w związku art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

Zastosowanie przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. następuje w przypadku stwierdzenia istnienia tożsamości sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość sprawy istnieje, gdy występują w sprawie te same podmioty, dotyczy tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Celem wykazania, że w sprawie zostały wydane dwie decyzje, z czego wcześniejsza jest decyzją ostateczną Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuścił jako dowód prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 października 2010r. o sygn. akt II SA/Rz 307/10, którym uchylił decyzję Kuratora Oświaty w. z dnia [...] lutego 2010r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy K.z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Publicznej Szkoły Podstawowej w L. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002r. w sprawie nadania A. G. stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego.

Na podstawie materiału dowodowego zawartego w aktach administracyjnych sprawy Sąd uznał, że istotnie w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego na nauczyciela kontraktowego A. G. zachodzi sytuacja res iudicata.

Aktem nadania stopnia awansu zawodowego z dnia [...] czerwca 2002r. nadano A. G. stopień awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego. Decyzję podpisał dyrektor Publicznej Szkoły podstawowej w L. Następnie aktem z dnia [...] sierpnia 2003r. A. G. uzyskała stopień awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego. Decyzję wydał dyrektor Szkoły Zespołu Podstawowej i Gimnazjum w L. Z treści aktu z 2003r. wynika, że skarżąca uzyskała zaświadczenie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003r. o akceptacji komisji kwalifikacyjnej powołanej przez dyrektora Publicznej Szkoły Podstawowej w L. Wymienione zaświadczenie jak i komisja kwalifikacyjna pochodzą od dyrektora Szkoły Zespołu Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w L. Z nadesłanego na żądanie Sądu Aktu Założycielskiego Zespołu Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w L. wynika, że szkoła pod tą nazwą została powołana z dniem 1 września 2002r. Mylne użycie wcześniejszej nazwy szkoły Sąd ocenił wyłącznie jako oczywistą omyłkę, gdyż dokumenty poprzedzające wydanie aktu awansu zawodowego i sam akt nadania stopnia awansu zawodowego z 2003r. zostały prawidłowo podpisane przez dyrektora Zespołu Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w L..

Zachowanie tożsamości podmiotowej dotyczy zarówno stron postępowania, jak i organu wydającego decyzję. Tożsamość podmiotowa sprawy zaistnieje również, gdy w miejsce strony wstąpi jej następca prawny (w odniesieniu do spraw zbywalnych i dziedzicznych) oraz gdy w miejsce organu zajmie na skutek np. reorganizacji nowy organ o innej nazwie, lecz wyposażony w tę samą właściwość rzeczową, co organ, który wydał pierwotną decyzję. Nie budzi wątpliwości, że dyrektor Zespołu Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w wyniku reorganizacji zastąpił dyrektora Publicznej Szkoły Podstawowej w L. Zarówno w 2002r. jak i w 2003r. kompetencje do nadania nauczycielowi stażyście stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego miał dyrektor szkoły na podstawie art. 9b ust. 4 ustawy. W tym zakresie przepis dający kompetencję dyrektorowi szkoły do nadania stopnia awansu zawodowego nie został zmieniony. Przywołany przepis był podstawą prawną wydania obydwu aktów nadania stopnia awansu zawodowego A. G., dlatego też istniej tożsamość podstawy prawnej obydwu aktów nadania stopnia nauczyciela kontraktowego.

Sąd stwierdził, że stan faktyczny sprawy w przypadku obydwu aktów nadania stopnia awansu zawodowego nie uległ zmianie, gdyż skarżąca posiadała takie same kwalifikacje zawodowe do nauczania języka angielskiego w 2002r., jak i w 2003r. Okolicznością zmiany stanu faktycznego nie jest również ukończenie przez skarżącą w 2003r. studiów podyplomowych, gdyż nie wpłynęły one na stopień znajomości języka angielskiego. W kwestii tej Sąd wypowiedział się w wyżej powołanym wyroku z dnia 5 października 2010r.

.Zmianie uległy natomiast przepisy wykonawcze, ale nie miało to wpływu na wydanie po raz kolejny aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego. Podstawą oceny kwalifikacji zawodowych A. G. do nauczania języka angielskiego w czerwcu 2002r. było rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia (Dz. U. nr 98, poz. 433 ze zm.). Rozporządzenie to utraciło moc obowiązującą 8 października 2002r., gdyż dacie tej weszło w życie nowe rozporządzenie z dnia 10 września 2002r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkól i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli (Dz. U. nr 155, poz. 1288).

Data utraty mocy obowiązującej rozporządzenia z 1991r. powoduje, że chybiony jest zarzut pełnomocnika skarżącej o naruszeniu § 7 ust. 1-3 tego rozporządzenia, gdyż nieobowiązywało w dniu 24 sierpnia 2003r., to jest w dacie wydania kontrolowanego w trybie stwierdzenia nieważności aktu nadania stopnia awansu zawodowego A. G. Sąd zauważa, że na mocy art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Ocena prawna zawarta w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2010r. sygn. akt 307/10, co do zgodności z Konstytucją RP rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia (Dz. U. nr 98, poz. 433 ze zm.) uznająca za niekonstytucyjne użyte w § 7 ust. 2 pkt 4 określenie, że potwierdzenie znajomości języka obcego jest uzależnione od świadectwa "uznawanego przez Ministra Edukacji Narodowej".

Stwierdzenie to było podstawą do uwzględnienia skargi A. G. Zestawienie treści obydwu aktów nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego A. G. z 2002r. i 2003r. i stwierdzenia istnienia przesłanek kwalifikujących tożsamość sprawy Sąd uznał, że istotnie zaistniała res iudicata, a takie stwierdzenie musi skutkować wyeliminowaniem obrotu prawnego aktu stopnia nadania awansu zawodowego z 2003r, jako kolejnej decyzji w tej samej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji nie można dzielić na kilka części z uwagi na badanie kolejnych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Nieważność aktu w ramach tego artykułu bada się w jednym postępowaniu, biorąc pod uwagę wszystkie wskazane przesłanki (wyrok NSA z 21 października 2009r. sygn. akt I OSK 40/09 LEX nr 573279). Skoro obowiązkiem organu jest badanie wszystkich przesłanek nieważnościowych, to nieuzasadniony jest zarzut skargi, że wskazanie innej przesłanki niż organ pierwszej instancji narusza zasadę dwuinstancyjnego postępowania, co wymaga powrotu sprawy do organu pierwszej instancji.

W rozpoznawanej sprawie nie zaistniała zmiana przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż organ drugiej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Samo stwierdzenie w uzasadnieniu decyzji II instancji, że przesłanką stwierdzenie nieważności decyzji jest rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie doprowadziło do zmiany podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, gdyż jest to decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym i dlatego musi istnieć spójność pomiędzy wymienioną w podstawie prawnej przesłanką nieważnościową (art. 156 § 1 k.p.a.) i argumentami, które legły u podstaw jej zastosowania.

Utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji oznacza w szczególności utrzymanie w mocy jej podstawowego, koniecznego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie. W rozstrzygnięciu decyzji zostaje wyrażona wola organu administracji załatwiającego sprawę w tej formie Niewątpliwie rozstrzygnięcie obejmuje również powołaną podstawę prawną. Utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej wskazuje na przyjęcie, jako właściwej podstawy prawnej w rozstrzygnięciu tego organu (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 11 czerwca 2008r. sygn. akt I SA/Bk 86/08 LEX nr 489604).

Jak wyżej już Sąd zaznaczył postępowanie nadzorcze prowadzone na podstawie art. 156 k.p.a. związane jest granicami przesłanek nieważnościowych. Zatem organy, a następnie Sąd nie są władne rozstrzygać o kwestiach istotnych dla spraw zakończonych decyzjami ostatecznymi i przeprowadzać postępowanie wyjaśniające, co do całokształtu sprawy. Konsekwencją jest uznanie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego wymienionych w pkt II skargi za nieuzasadnione. Bez wpływu na wynik sprawy było również skierowanie przez organ drugiej instancji wezwania o uzupełnienie dokumentów do skarżącej, gdy podstawą stwierdzenia nieważności jest przesłanka wymieniona w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Sąd stwierdza, że na etapie całego postępowania instancyjnego przed organami administracji pełnomocnik skarżącej był informowany o każdej czynności organu, również decyzje organy obydwu instancji doręczyły pełnomocnikowi strony.

Mając na względzie przedstawiony stan rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił jako nieuzasadnioną.

Sąd orzekł o zwrocie wpisu, bowiem z mocy art. 239 ust. 1 lit. d) p.p.s.a. sprawy ze stosunku pracy i stosunków służbowych są wolne od wpisu.