Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] nakazującą Miejskiemu Zarządowi Dróg i Zieleni w [...] w terminie do [...] czerwca 2009 r. wykonanie robót budowlanych przy zatoce parkingowej wzdłuż ul. S. w R. naprzeciw budynku nr 5 i 7 na działce nr ewid. 259 i 293/1 obr. 207 polegających na 1) zmniejszeniu jej szerokości z 4,00 m do 2,5 m;
2) wykonaniu skosów 1:1 na obu końcach parkingu z wyokrągleniem o R=2,0 m, przyjmując koniec parkingu poza strefą skrzyżowania z ul. K. w odległości 20, 0 m od krawędzi jezdni, w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i wyznaczył nowy termin – do dnia [...] listopada 2009 r., a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Z powyższą decyzją nie zgodziła się M. S. i skargą z dnia 15 października 2009 r. zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Do skargi dołączyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż inwestycja – wykonanie zatoki parkingowej wzdłuż ul. S. w R. – wykonana została z rażącym naruszeniem prawa, bowiem złożony przez inwestora wniosek nie został wszechstronnie oceniony, pod kątem zgodności z przepisami prawa budowlanego oraz przepisami szczególnymi. Podniosła, iż realizacja zaskarżonej decyzji może doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia następstw. Z uwagi na nakład środków zasadnym jest uniemożliwienie realizacji zaskarżonej decyzji do czasu wydania wyroku przez Sąd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z obowiązującymi przepisami postępowania sądowoadministracyjnego, skarga do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu – art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270) – zwanej dalej P.p.s.a. W razie wniesienia skargi organ, który wydał zaskarżoną decyzję może wstrzymać z urzędu lub na wniosek skarżącego wykonanie aktu (art. 61 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Jak wyżej wskazano sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu.
Powyższe oznacza, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę.
By Sąd mógł stwierdzić czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne - (por. postanowienie NSA z 22.02.2008r., sygn. II OZ 131/08 – niepubl.).
Zgodnie z utrwalonym w doktrynie poglądem "...do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. (...) Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę – por. post. NSA z 18 maja 2004r. FZ 65/04 (niepubl.)" – (patrz: J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Komentarz" – Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2006 – wydanie 2 – str. 188).
Sąd wydając orzeczenie w omawianym zakresie, powinien swoje rozstrzygniecie oprzeć zarówno na ocenie wniosku skarżącej, jak i na ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym uprawdopodobnienie tych okoliczności spoczywa na stronie skarżącej.
Trzeba także podkreślić, iż w przypadku ustalenia, że przesłanki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. mogą dotyczyć kilku podmiotów biorących udział w postępowaniu, Sąd zobowiązany jest do wyważenia tych interesów, poprzez ocenę stopnia zachodzącego niebezpieczeństwa w stosunku do każdej ze stron.
Dokonując oceny, pod kątem przytoczonych wyżej przepisów, Sąd doszedł do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Sądu nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca M. S. uzasadniając wniosek o wstrzymanie wskazała jedynie, iż przedmiotowa inwestycja tj. zatoka parkingowa wzdłuż ul. S. w R. – wykonana została z rażącym naruszeniem prawa, a wniosek inwestora nie został wszechstronnie oceniony pod kątem zgodności z przepisami prawa budowlanego oraz przepisami szczególnymi. Realizacja zaskarżonej decyzji doprowadzi do powstania trudnych do odwrócenia następstw.
Z powyższego wynika, iż skarżąca w żaden sposób nie wykazała na czym te następstwa miałyby polegać, a zatem nie uprawdopodobniła konkretnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a.
Sąd zauważa, iż ustawodawca nie wymienił wśród przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, naruszenia obowiązujących przepisów prawa.
Zdaniem Sądu w świetle powołanego wyżej przepisów prawa i wniosku skarżącej w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Strona skarżąca we wniosku nie wskazała żadnych ustawowych przesłanek przemawiające za jego uwzględnieniem.
Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności świadczących o tym, że wniosek winien zostać przez Sąd uwzględniony.
Równocześnie brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie przesądza o losie skargi. Zaskarżona decyzja zostanie poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia i odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.