Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu skargi Ł. P. i J. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków stwierdził nieważność tego rozstrzygnięcia, jak też poprzedzającej go decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...].
Działająca imieniem J. P. pełnomocnik, ustanowiona dla niego w ramach instytucji prawa pomocy, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia jej odpisu przedmiotowego wyroku wraz z uzasadnieniem złożyła w tut. Sądzie pismo, w którym wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów udzielonej stronie pomocy prawnej z urzędu w postaci opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powołanego na wstępie wyroku. Oświadczyła jednocześnie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. Jednocześnie pełnomocnik przedłożyła przedmiotową opinię.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
W świetle art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej "P.p.s.a.", wyznaczonemu w ramach prawa pomocy pełnomocnikowi przysługuje wynagrodzenie. W przypadku adwokatów określa je obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801), który to akt wszedł w życie 1 stycznia 2016 r. Zawiera on w § 22 wskazanie, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jego wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Z uwagi na fakt, że niniejsza sprawa została wszczęta w 2015 r., a wyrok zapadł w niej dnia 23 marca 2016 r. i nie doszło do wszczęcia postępowania drugoinstancyjnego, zastosowanie w niniejszej sprawie znajduje poprzednio obowiązujący w tym zakresie akt tj. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. 2013 r. poz. 461), określanego następnie jako "rozporządzenie".
Orzecznictwo sądowe nie pozostawia wątpliwości co do tego, że powołany przepis art. 250 P.p.s.a. nie nakłada na sąd obowiązku uwzględnienia każdego wniosku pełnomocnika o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu [por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 16.06.2010 r., II FZ 143/10, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl]. Podkreśla się w nim także, iż pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie jedynie w związku z faktycznym (rzeczywistym) udzieleniem pomocy prawnej (tak np. post. NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 720/04, publ.:http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Poza tym, udzielenie pomocy prawnej przez pełnomocnika powinno zmierzać bezpośrednio do poprawy lub ochrony tej sytuacji w odniesieniu do osoby, której pomoc jest udzielana (postanowienie NSA z 28.05.2013 r. II FZ 303/13, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to więc, że podejmowane przez pełnomocnika czynności muszą być adekwatne do etapu, na którym znajduje się sprawa, bowiem tylko wówczas przedmiotowa pomoc jest efektywna.
W ocenie rozpoznającej niniejszy wniosek, w warunkach niniejszej sprawy dokonana przez pełnomocnika czynność w postaci sporządzenia opinii o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku tut. Sądu z dnia 23 marca 2016r. nie uprawnia do przyznania wynagrodzenia ze środków publicznych, które muszą być legalnie i zasadnie wydatkowane, na straży czego winien stać rozpoznający wniosek w tym zakresie. Należy bowiem mieć na uwadze, że orzeczenie powyższe, stwierdzając nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, uwzględniło de facto skargę strony, która zmierzała do wyeliminowania kwestionowanej decyzji z obrotu prawnego i przekazania sprawy organowi do ponownego rozpoznania. W takiej więc sytuacji, przedłożenie opinii o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej w żaden sposób nie wpłynęło pozytywnie na sytuację procesową strony i jest zupełnie nieadekwatne do aktualnego stanu sprawy.
Z uwagi na powyższe, a zatem wobec faktu, iż pełnomocnik J. P. nie udzieliła mu pomocy prawnej niezbędnej na obecnym etapie postępowania, odmówiono przyznania jej wynagrodzenia za powyższe uznając, że stanowiłoby to nieuzasadnione obciążenie Skarbu Państwa. O powyższym orzeczono na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 w zw. z art. 250 P.p.s.a.