Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] Wójt Gminy [...] (dalej w skrócie: "organ I instancji") odmówił E. P. udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej Nr [...] w miejscowości S. pod stoisko handlowe na działce nr 203, w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r.
Po rozpoznaniu odwołania E. P. od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 – dalej w skrócie: "k.p.a.") uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Gmina [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie sprzeciw od powyższej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprzeciw jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu.
W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z jej treści może wnieść od niej sprzeciw. Natomiast art. 64b § 1 p.p.s.a. stanowi, że do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zgodnie z art. 50 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia sprzeciwu jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie, ukształtowany jest obecnie pogląd, że organ administracji publicznej, który z mocy przepisów prawa został powołany do rozstrzygania sprawy w pierwszej instancji, nie ma uprawnienia do kwestionowania, w trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, rozstrzygnięcia wydanego przez organ II instancji (uchwała siedmiu sędziów NSA z 19 maja 2003 r., sygn. OSP 1/03, uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 16 lutego 2016 r. sygn. I OPS 2/15). Również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 29 października 2009 r., sygn. akt K 32/08 orzekł, że art. 33 i art. 50 § 1 p.p.s.a. są zgodne z art. 165 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, również przy takiej interpretacji, która odmawia jednostkom samorządu terytorialnego prawa do uczestniczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz prawa do wnoszenia skarg do sądów administracyjnych w sytuacji, w której organ danej jednostki rozpatrywał sprawę administracyjną i wydał decyzję administracyjną w pierwszej instancji.
Stwierdzić zatem należy, że gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w I instancji, nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi, a tym samym sprzeciwu do sądu administracyjnego na decyzję kasatoryjną, wydaną w tejże sprawie.
Oznacza to, że sprzeciw złożony w niniejszej sprawie jest niedopuszczalny, a zatem podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a.