Uzasadnienie
W. G. w złożonym w wyniku wezwania urzędowym formularzu PPF wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.
Wg uzasadnienia wniosku oraz zawartego w nim oświadczenia, skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną. Obydwoje są osobami bezrobotnymi (szczegółowo opisany zły stan zdrowia skarżącego nie pozwala mu pracować), a jedyne źródło ich utrzymania stanowi zasiłek okresowy z ośrodka pomocy społecznej w wysokości 500 zł. Często brakuje im środków na zakup żywności, leków i opłaty, doraźnie korzystają z pomocy zamieszkujących oddzielnie dzieci. Nie posiadają żadnych wartościowych składników majątkowych /wg informacji udzielonych przez skarżącego dla potrzeb rozpoznania wniosków o prawo pomocy we wcześniejszych sprawach z jego skarg, tj. II SA/Rz 817/12 i II SA/Rz 818/12, zamieszkują w domu po zmarłej babce, po której nie zostały uregulowane kwestie spadkowe).
Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje:
Zwolnienie od kosztów sądowych wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, którego przyznanie osobie fizycznej uzależnione jest od wykazania przez osobę wnioskującą braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny – art. 245 § 3 w/z z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Stosownie do powyższego, o przyznaniu w tym zakresie prawa pomocy decyduje przede wszystkim ocena możliwości finansowych osoby wnioskującej, dokonywana z uwzględnieniem sytuacji majątkowej, dochodów i wydatków jej oraz osób z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe (jeżeli takie są).
Mając na uwadze deklarowane przez skarżącego dochody w kwocie 500 zł. miesięcznie (pochodzące w całości ze wsparcia pomocy społecznej) i odnosząc je do potrzeby zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych 2 osób, należy stwierdzić brak możliwości chociażby częściowego wygospodarowania przez niego środków na pokrycie kosztów sądowych związanych z udziałem w sprawie. Mimo że warunkujący merytoryczne rozpoznanie skargi wpis obiektywnie nie jest kwotą wysoką (w niniejszej sprawie 100 zł.), w zestawieniu z w/w dochodami, stanowiłby dla skarżącego i jego żony znaczące, wręcz niemożliwe do poniesienia obciążenie (ubocznie zwrócenia uwagi wymaga, że równolegle toczy się druga sprawa ze skargi W. G. zarejestrowana pod sygn. II SA/Rz 86/14, z którą potencjalnie związane są takie same koszty sądowe i w której wystąpił z analogicznym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy). W tych okolicznościach nie budzi też wątpliwości sygnalizowana potrzeba dodatkowego korzystania – oprócz wsparcia ośrodka pomocy społecznej – z pomocy dzieci, bez czego skarżący z żoną w ogóle nie byłby w stanie zapewnić sobie środków na pokrycie niezbędnych wydatków.
Tym samym należy uznać, że wnioskodawca bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania nie jest w stanie opłacić we własnym zakresie związanych ze sprawą kosztów sądowych, zwłaszcza że niezależnie od bardzo niskich dochodów, nie posiada też praktycznie żadnych wartościowych składników majątkowych, przy pomocy których mógłby się z tego obowiązku wywiązać. Brak jest przy tym uzasadnionych przesłanek mogących świadczyć o tym, że w najbliższym czasie sytuacja finansowa skarżącego może ulec poprawie, co mogłoby uzasadnić przyznanie mu jedynie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych.
Uznając w przedstawionej sytuacji wniosek skarżącego za uzasadniony w całości, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.