Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego przyznania zasiłku stałego.
Natomiast postanowieniem z dnia 10 listopada 2016 r. referendarz sądowy tut. Sąd przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] jako pełnomocnika J. M. wyznaczyła radcę prawnego G. R., o czym poinformowała Sąd w piśmie z dnia 30 grudnia 2016 r.
Wymieniony pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia, wnosząc jednocześnie o przyznanie wynagrodzenia z tego tytułu.
Wyrokiem z dnia 19 września 2017 r. sygn. akt I OSK 498/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił przedmiotową skargę kasacyjną.
W dniu 29 listopada 2017 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo radcy prawnego G. R. z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną stronie skarżącej pomoc prawną, w maksymalnej wysokości, powiększonej o podatek od towarów i usług. Pełnomocnik podkreślił, że sformułowanie zarzutu kasacyjnego oraz jego uzasadnienie wymagało zwiększonego nakładu pracy w związku z koniecznością zapoznania się z obszernym orzecznictwem sądowym, jak też poglądami doktryny. Radca prawny oświadczył jednocześnie, że koszty te nie zostały pokryte przez skarżącą ani w części ani w całości.
Niniejszy wniosek dotyczy przyznania pełnomocnikowi J. M. kosztów z tytułu jego czynności w postępowaniu drugoinstancyjnym, które rozpoczęło się po wydaniu w dniu 18 października 2016 r. wyroku przez tut. Sąd. Stąd, zastosowanie w sprawie znajdują regulacje rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1805, zwanego dalej "rozporządzeniem"). Wynika to z brzmienia § 22 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715). Stanowi on bowiem, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W świetle § 1 rozporządzenia z 2015 r., określa ono maksymalną wysokość opłat za udzieloną przez pełnomocnika z urzędu pomoc prawną. Koszty tej pomocy obejmują m. in. opłatę ustaloną zgodnie z przepisami rozporządzenia (§ 2 pkt 1). Wniosek o przyznanie kosztów pomocy powinien zaś zawierać oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części (§ 3). Bardzo ważną zasadę ustanawia § 4 ust. 1 rozporządzenia, według którego opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Natomiast ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż wyżej podana, nie przekraczającej jednak opłaty maksymalnej następuje przy uwzględnieniu stopnia zawiłości sprawy, nakładu pracy pełnomocnika, wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, o czym przesądza treść § 4 ust. 2 rozporządzenia. Nadto, opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (§ 4 ust. 3 rozporządzenia).
Mając powyższe na uwadze przyznano radcy prawnemu G. R. opłatę w wysokości 180 zł. Jej wysokość wynika z brzmienia § 4 ust. 1 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia. Zgodnie z tym ostatnim przepisem opłata maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50 % opłaty maksymalnej obowiązującej w postępowaniu przed sądem w pierwszej instancji, a jeżeli – jak w sprawie niniejszej – w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 75 % tej opłaty, a ta ostatnia wynosi - zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia - 480 zł (w tzw. innej sprawie tj., której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna oraz, która nie dotyczy skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego).
Wskazaną wyżej, należną pełnomocnikowi skarżącej opłatę wynoszącą 180 zł powiększono o stawkę podatku VAT (23 %) i łącznie przyznano wymienionemu kwotę 221,40 zł za udzieloną J. M. w niniejszej sprawie pomoc prawną. Nie znaleziono natomiast podstaw do przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia w wyższej wysokości, bowiem potrzeba zapoznania się z orzecznictwem sądowym oraz poglądami doktryny w celu ewentualnego wywiedzenia środka zaskarżenia istnieje praktycznie w każdej sprawie i stanowi zwykłą czynność zawodowego pełnomocnika, za którą wynagrodzenie zawarte jest w stawce podstawowej. Żadne zaś z okoliczności ujętych w § 4 ust. 2 rozporządzenia z 2015 r. nie zaistniały – w ocenie referendarza sądowego - w niniejszym wypadku.
Postanowienie wydano w oparciu o art. 258 § 2 pkt 8, art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 22 wymienionego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 2016 r. oraz § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b, ust. 1 pkt 1 lit. c, § 4 ust. 1, ust. 2, ust. 3 rozporządzenia z 2015 r.