Uzasadnienie
W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję R.P. zawarł skierowany od organu, a w przypadku jego nieuwzględnienia – do Sądu, wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając wniosek podał, że w 2016 r. osiągnął comiesięczny dochód w wysokości 3 400 zł, zaś w 2017 r. prowadzone przez niego firma przyniosła stratę. Wnioskodawca podniósł, że mimo tego nadal ponosi wydatki w celu "zapewnienia dobrobytu rodzinie", a zatem w realiach opisywanej sprawy zachodzą okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) - dalej: "Ppsa".
Z nadesłanych akt administracyjnych wynika, że postanowieniem z dnia 13 lipca 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 Ppsa, po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Ponadto, Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności.
Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej może być decyzja administracyjna wydana w sprawie indywidualnej, jeżeli podlega ona wykonaniu, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Na skarżącego nałożono bowiem karę pieniężną podlegającą egzekucji, a wymienione na wstępie decyzje są ostateczne. Niemniej, na podstawie przedstawionej przez stronę skarżącą argumentacji, jak i dokumentów złożonych w aktach sprawy, nie było możliwe ustalenie, jakie negatywne skutki mogą dla niej wyniknąć z wykonania decyzji o nałożeniu kary. We wniosku nie wykazano bowiem w jakikolwiek sposób, że skarżący nie posiada środków finansowych umożliwiających zapłacenie nałożonej kary. Wniosku takiego z cała pewnością nie sposób wyprowadzić na podstawie jedynie deklaracji podatkowych i oświadczenia, w tym osiągniętej w okresie od stycznia do października 2017 r. straty. Strata nie oznacza bowiem – co oczywiste – że skarżący nie posiada majątku umożliwiającego wykonanie zaskarżonej decyzji.
Tym bardziej, że subiektywne przekonanie skarżącego o konieczności zapewniania "dobrobytu" jego rodzinie nie stanowi okoliczności, która przemawiałaby za uwzględnieniem zgłoszonego wniosku i nie daje podstaw do przyjęcia, że wydatki w tym celu mają pierwszeństwo przez zobowiązaniami publicznoprawnymi.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 Ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.